Ofir'e Yolculuk

BİR YUDUM ÇAY

2011-01-29T13:06:00.000-08:00

O kadın hala çay içiyor mu?

Bakan görüyor mu?

Elinde bardak var mı?

Ya Sehpasında demlik?

Kimseler görmemiştir aslında onun çay içtiğini. Pek tiryakisi değildir. Benim gibi değildir yani. Ancak ne ilginçtir ki her vakit önünde dolu duran bir bardak çayı mutlaka vardır. Ne enteresan değil mi? Hem bardak sürekli dolu ve elinde, ama kimse yudumladığını görmüyor. Baksanız görürsünüz siz de. Hem her bakan görecek değil tabi ki. Aslında haklısınız siz de. Çünkü her bakan göremiyor bardağını. Var yahu var elinde tabi ki her zaman, hem de dolu ve içmeye hazır. Çok tuhafsınız siz de. Görünmez mi bakınca?

Elbette bakınca görmeli insan değil mi? Ya da hayallemeli. O bardağı. O bardaktaki çayı. O demliği. Siz bilmezsiniz tabi ki. O demlik onca zahmetle alınmıştır. Küçücüktür. İki kişiliktir. Alüminyumdur. Başkaları için değersizdir. İki tane mandal bile etmez eskiciye verseniz. Ama öyle işte. Sehpanın üzerinde demliklerin ardında kalan kısımda bir boş çay bardağı vardır. Bardak ters çevrilmiştir. İçi boş görünür. Oysa o bardak o biçimiyle adeta bir cam fanustur. İçi havayla doludur. Her an bir misafir beklenir. O evde. Ama o misafir bir türlü gelmez. Çay soğur. Çay bayatlar. Yeni bir çay demlenmeli, yeniden beklenmelidir o misafir. Bir yudum dahi olsa tadına bakılmalıdır çayın. Aslında misafir her zaman beklenilendir. Evet, gayet tabi ve doğal olarak konuksever bir ev sahibesi her an bir yudum içirecek çayı bulundurur demlikte. Öyle değil mi?

***

"Otur karşıma" der kadın.

“Emreder gibi mi?”

Usul, usul sallanan sandalyenin diğerine ilişir konuk.

"Yok, emir değil kadınınkisi, sadece alışkanlık, ağız alışkanlığı."

Fanus artık açılmış hava karışmıştır diğer ortamda olanlarla. Kadın çayı köpürtmeden hem de tam deminde doldurur bardağa. Zaten bilir nasıl içtiğini konuğunun. Bu bir önsezidir belki de. Bilir. Sesiz ve de usulca çaylarını içerlerken karşılıklı olarak.

***

Sessiz ve usulca içtiler çaylarını. Hâlbuki konuşacak o kadar çok şey vardı. Ama onlar konuşmadılar. Konuşmadılar ama sessizce birbirlerini dinlediler. Bu anın hiç bitmemesini dilediler içlerinden. Ve hep sessiz ve dertliydiler. Hâlbuki dert çoktu ya çare. Elbette çare de çoktu. Sessizce hallettiler her şeyi. Saatin tik takı da olmasa. Şu dışarıdaki meltemin ağaç dallarında ve yapraklarında yarattığı ses olmasa. Şu kuşun cıvıltısı olmasa. Şu tıp tıp akan musluğun sesi olmasa. Bir çalışıp bir duran buzdolabının sesi olmasa. Şu bardaktan yudum yudum içilen çayın sesi olmasa. Ama hepsi vardı.

"Evet, evet haklısın hepsi vardı." Ve bunun için bile yaşamaya değerdi. Bunun için bile karşılıklı olarak saatlerce sessiz ve derin derin oturmaya değerdi. Bir demlik çay demlenmeye değerdi. Her şeye değerdi. 3 - 2 - 1 - ve sıfır diye geriye saymayı tamamladılar içlerinden. Peş peşe sorularla birbirlerini soru bombardımanına tuttular. İşte o anda sessizlik bozuldu. Ama büyü asla bozulmadı. Diğer sesler kayboldu evin duvarlarında. İkisinin sesi kaldı. Sadece ikisinin sesi. Ve kapı çalındı. Ev sahibesi kapıya doğru yöneldi. Misafir huzursuz oldu. Ev sahibesi kapıyı açtı ama kimsecik yoktu ortalıkta. Sağa sola bakındı. Yoksa düş müydü bu. Kapıyı kapatıp içeri doğru yöneldi. Ama oda da kimsecikler yoktu. Misafirini aradı köşe bucak. Masaya baktı. Kendine doldurduğu çay bardağı vardı. Konuğu için doldurduğu çay bardağına gözü ilişti. Bardak ilk masaya koyduğu gibi idi. Ters çevrilmiş bir vaziyette. Sonra koltuğuna çöktü. Sallanmaya devam etti. Yapayalnız ölecekti. Nice sonra bir sesle irkildi. Birisi cama taş atmıştı. Koştu cama doğru ama kimseyi göremedi. Eğildi. Taşa bir kâğıt sarılıydı. Kâğıdı açtı ve okudu. “Merhaba” diyordu notta “Merhaba kendine iyi bak. Bir dahaki sefere söz geleceğim” diyordu. “Geleceğim ve çayımızı birlikte yudumlayacağız. Saatlerce konuşup, saatlerce susacağız” diyordu. “Ama şimdi değil.” Yine aynısını yapmıştı. Tekrar sallanan koltuğuna oturdu. Kumandanın düğmesine basarak TV’yi açtı. Niyeti TV dinlemek ya da seyretmek değildi. Sadece kafasını dağıtacaktı. Zap yapıyordu durmadan. Ama birden durdu. Adı yazıyordu beklediği konuğunun. Adı bir kazaya karışmıştı. Tam da ona geleceği yol güzergâhında olmuştu olay. Bir otomobil bir yayaya çarpmıştı. Ve oracıkta ölmüştü genç adam. Elinde ise sıkı sıkıya tuttuğu bir paket vardı. Görüntüler karıştı allak bullak oldu. Oraya olayın olduğu yere doğru evden apar topar çıktı. Daha doğrusu çıkmak için kapının koluna asıldı. Ama. Ama kapı açılmıyordu bir türlü. O kadar heyecanlanmış ve paniklemişti ki. Oracıkta düşüp kafasını yere çarptı.

“Merhaba” diyen bir ses duydu. Tatlı bir ses. Tanıdık bir ses. Bu ses onundu. Arkadaşının sesiydi. Ama o ölmemiş miydi? Elinden tuttu arkadaşı ve onu oturtturdu. “Sen beni çay içmeye davet etmiştin ama kısmet benim seni çaya davet etmemmiş” dedi arkadaşı. Ve taze demlenmiş çayla dolu bardağı uzattı. Sonsuza kadar sohbete zamanları vardı artık.

***

Sana ne o kadının çay içmesinden. Sen hiç bana çay demledin mi ki kadının çayını şekerini merak ediyorsun. Latife yapıyorum tabii ki. Dün Latife’nin yanındaydım. O sordu “eşin öğrenmiş mi kadının çay içip içmediğini” bende “beraber içmişler” dedim. Ben çay sevmem bilirsin hatırlatayım dedim. Unutmuşsundur sen şimdi. Hadi çay oldu seni bekliyorum. Güzel demekten sıkıldım. Birde böyle yorum yapayım dedim. Sen şekersiz içersin biliyorum. Arada sırada bal katarsın çayına. Her zaman ki gibi gülerim. Sana soruyorum şimdi; Çayını ballı mı? Şekersiz mi? İçersin. Bilmiyorsan öğren. Ben soğuk ve şekerli severim. Tamam, hadi ne durup gülüyorsun alttan alta. Gelsene artık ya... Sen nazlanmayı da seversin. On beşlik gelinler gibi. Bende senin o halini seviyorum işte. Anlıyor musun beni. Senin için bir çay önemli bir de ben, artı çocuklar. Ha unutmadan bir de kadim birkaç eski dostun. Hep diyorum ben sen “grisin” ben ise “kırmızı”. Tabii kırmızı olsun beş fazla olsun değil mi yani. Farkımız ortaya çıksın. Seni çok ama çok seviyorum. Abartmadım değil mi? Sen şimdi sinir olmuşsundur. Ama. Ama bana bir şey diyemezsin. Biliyorum. Çünkü sen de beni çok seviyorsun. Her ne kadar da sık sık söylemezsen de ben bunu biliyorum. Bu bana yeter. Sevgiler Muhammet Demir.

***

Sen de çok iyi bilirsin ki. Benimkisi laf cambazlığı. Ya da gönlün sohbet etmesi gibi bir durum. Yoksa “çay” burada bahane. Kala kala kim kaldı ki hayatımda. Sen, çocuklar, birde birkaç kişi. Bir elin parmakları bile fazla geliyor artık saymaya kalkınca. Ya. Ya o kadim zamanlar. Nerde kaldı? Nereye gitti? Eleğin delikleri bu kadar kocaman mıymış? Elek mi? yoksa. Felek mi? Seni seven biri olacak hep hayatında, yanı başında. Tıpkı benim yanı başımda ve hayatımda beni seven senin gibi biri olduğu gibi. Sevgiler Kader Çoban Demir.

Bir Kış Masalı

2010-10-08T08:13:00.000-07:00

Yıllar yılı kovalıyor. Ama herşeye rağmen işte yine hep beraberiz. Sencede öyle değil mi? Yani biliyorsun sen de benimle bilikte söyle. "Biz koskocaman, küçücük bir aileyiz." Dışarıda dondurucu bir hava var. "Kar yağmış." diyorum ya sana. Kar yağmış çünkü karın yağdığını göremedik. Kar bir yağdı bir kayboldu. Mevsimler adeta değişti. Küçüklüğümüzdeki gibi değil artık mevsimler. Adam boyu olurdu yağınca kar ve kar dinince biz sokakları doldururduk. Sokaklar diyorum ya, sokaklar belirsizleşirdi kar yağınca. Biz hemececik yağan kardan topuğu kırılmış kösele ayakkablardan yaptığımız ayak kızaklarımızla kendimize yol açardık... Şu anda kar ha yağmış, ha yağmamış, ama gerçek olan tek şey dışarıda ayaz var. Ama içersisi dışarıdan yalıtık. AVM diyorlar. Alış Veriş Merkezi. Biz çocukuğumuzda bir bakkalı bilirdik, bir tüpçüyü, bir de semt pazarını. Semt pazarında bir defasında su satmaya bir defasın da da naylon poşet satmaya çalışmıştım. Su satma serüvenim su sattığım bidonun eski bir kolonya bidonu olmasından dolayı başarısızlığa uğrasa da, naylon poşet satışımdan epey para kazanmıştım. Kazandığım para kendim ve kardeşlerim için alınan dondurmaya ve leblebi tozuna gitse de öyleydi işte... Şu anda ailecek AVM deyiz. Ben, eşim, kızım, oğlum ve eşimin yeğeni. Çocuklar eğleniyorlar. Onların eğlenmesi biz ana babaların da eğlenmesi değil midir? Eğlenmek... Malum biz ana babalar çocukları kolaçan etmekten kalan zamanda ne kadar mümkünse o kadar eğleniriz değilmi? Neyse hala paramız var.

Bir adet büyük boy karışık pizza, bir adet de büyük boy Coca Cola alacak kadar paramız var yani. İki kase de sevdiğimiz karşımlardan oluşan dondurma da yanında olunca. Eh ne yapalım o kadar da lüksümüz olsun değil mi? Pizza, kola ve dondurma bitecek. Eli ve yüzü kirlenen çocuklar peçete ile temizlenecek. Bir süre daha AVM’nin parkında çocukların oynamasına izin verilecek. Çocuklar sıkı sıkıya giydirilecek ve daha sonra yine o geldiğimiz yere. AVM’nin dışına... O ayaza... O sokağa çıkılacak. Bu fotograf ise anı olarak saklanacak. Halbu ki bu fotografın arkasında deklanşöre basan kişi tüm bu çocukların dayısı. İyiki oradaymış, o anı belgelemiş ve saklamış...

SONRA...

2010-10-08T08:08:00.001-07:00

Bugün eşim ve çocuklarımla birlikteydim gün boyu. Yedik, içtik, gezdik, eğlendik, yorulduk. Her zaman ki gibi yine evimize geldik. Son bir demden sonra tekrar uykuya daldık ailecek.

Bir ara uyandım. Uyanmadan önce tuhaf bir rüya görüyordum. Saate baktım. Tuhaf bir şekilde saat hala uykuya yattığımız anı gösteriyordu. Sanki hiç uykuya yatmamış gibi. Sağıma soluma baktım eşim ve çocuklar yataklarındaydı.

Aras

Yataktan çıktım. Çok susamıştım. Işığı yakmadan odadan çıkıp mutfağa doğru yol aldım. Buzdolabını açtım. Su dolu şişelerden birisini alıp, kapağını açtım. Raftan bir su bardağı alıp şişedeki sudan bardağa doldurdum. Su dolu bardağı ağzıma götürdüm. Bir yudumda içtim. Tekrar bardağı su ile doldurdum. Bir yudum alıp bardağı lavaboya boşalttım. Elimdeki su şişesini mutfak tezgâhına koyarak bardağı çalkaladım ve rafa koydum. Su şişesini tekrar alıp ilk aldığım gibi buzdolabına yerleştirdim. Mutfaktan çıktım. Salona geçtim. İstem dışı olarak TV’yi açtım. Kumandayı TV’nin üstünden alıp, kanepeye uzandım. Kanallar arasında gezinmeye başladım. Gecenin bu saatinde TV’de ilgimi çekecek bir şey yoktu. Hala rüyanın etkisindeydim. Kafamı dağıtmaya çalışıyordum. TV’deki görüntüler hızla bulanıklaşmaya başladı. Gözlerimin kapanmasını engelleyemiyordum. TV’yi kapatıp odaya yöneldim. Yatağa girip tekrar uykuya daldım.

***

Cemre

Otoyolda arabamla ilerliyorum. Gece. Yol boş. Gaz pedalına dokundukça araba hızlanıyor. Araba hızlandıkça ben vites yükseltiyorum. Artık son hızla ilerliyorum asfalt yolda. Acelem var sanırım. Yoldaki tek tük arabaları hızla geçiyorum. Onların acelesi yok sanki. Amacım ne nereye doğru yol alıyorum. Derin bir boşluk, derin bir unutkanlık hali içerisindeyim. Islık çalıyorum, bol, bol ıslık. Islık çalarken düşünüyorum aynı zamanda. Hangi dilde acaba dudaklarımdan çıkan bu ıslık hafızasızım sanki. Birden kırmızı bir ışık çıkıyor karşıma. Frene yavaş, yavaş basıyorum ve ışıkta durduruyorum arabayı. Saniyeler ilerliyor. Önce sarı sonra yeşil yanıyor. Sola doğru tali yola giriyorum arabamla. Bir loşluğa düşüyorum. Önümü göremediğim bir yokuştan aşağıya hoplatıyorum arabamı. Tuhaf bir his sarıyor bedenim. Sonra ilerliyorum. Sanki ben değil arabam ilerliyor. Bir evin önünde duruyor araba. Çünkü arabayı ben durdurmuyorum. Kontrolümden çıkmış gibi. Sonra kapım açılıyor. Ben arabadan çıkıyorum. Aslında ben değil bedenim çıkıyor arabadan. Kapı kapanıyor arabanın. Ben kapatmıyorum kapıyı arabanın kapısı kendiliğinden kapanıyor. Sonra yürüyorum ve bir merdivenden çıkıyorum. Bir kapının önünde duruyorum. Kendimde değilim sanki. Kapıyı açmaya çalışıyorum. Elimde o kadar çok anahtar var ki. Bu anahtarları ne zaman elime aldığımı inanmazsınız ama hatırlamıyorum. Daha öncede dediğim gibi hafızasızım sanki. Tek tek deniyorum anahtarları. Ve nihayet birisi uyuyor kapının anahtar deliğine. Hangi yöne çevrilecekti. Bir o tarafa bir bu tarafa çeviriyorum. Anahtar kapının anahtar yuvasında Tık, tık diye ses çıkartıyor. Kapıyı her seferinde itiyorum ama bir türlü olmuyor. Kapıyı açamıyorum. Zile ne diye basmadığımı bilmiyorum. Hafızasızım ondan galiba. Bildiğimi bile bilmiyorum. Bildiğim her şeyi unutmuşum galiba. O kadar zaman uğraşıyorum ki. İçeriden sesler geliyor. Evin tüm ışıkları yanıyor. "Kim o" diye bir ses. Bir kadın sesi geliyor içeriden. Paniklemiş ve telaşlı bir kadının sesi. Evet, o sesi tanıyorum. Bu onun sesi eşimin sesi bu. Bu ev de benim evim. Şimdi hatırladım. "Benim" diyorum. Ona "benim, Ben ..." Benim adım ne peki. Kadın yani eşim ısrarla "Sen kimsin" diyor. "Gecenin bu saatinde kapımın önünde işin ne." Hemen "uzaklaşmamı" istiyor. Yoksa "polis" çağıracağını söylüyor. Ben ise hala ısrarlıyım ona sadece "kendimin kim" olduğumu unuttuğumu söylüyorum. "Sesimden de mi?" tanımadığını soruyorum. "Kapının deliğinden" bakabileceğini söylüyorum. O ise bu sesi yani benim "sesimi" hiç tanımadığını. Kapının deliğinden gördüğü "suretimi" de hayatında hiç görmediğini söylüyor. Tek seçenek olarak oradan uzaklaşmak zorunda kalıyorum. Arabamın yanına gitmek istiyorum. Ama arabam bıraktığım yerde yok ki. Acaba yanlış mı anımsıyorum. Yok. Yok, işte şuracığa park etmiştim. Ne oldu bana. Şuracığa oturayım bari. Diyerek kaldırıma oturuyorum. Karşıdan iki kişi geliyor. Yaklaştıkça bir kadın ve bir erkek olduklarını görüyorum onların. Sevgililer galiba. Gecenin bu saatinde eğlenceden geliyorlar sanırım. Ama neyse ne beni ilgilendirmez ki. Biraz oturup, sağa sola takılıp, gündüz gözüyle eve tekrar uğramayı tasarlıyorum değil mi zaten. Önümden geçerken kadın adama "Bu adamda bir tuhaflık var galiba" diyor. Adam aldırmaz bir tavırla "Evet öyle galiba. Ama bize ne" diyor. Kadın ısrarlı bir şekilde. "Soralım bakalım" diyor. "Derdi neymiş. Merak ettim şimdi." Adam isteksizce "Hişt birader kimsin, nesin, necisin, ne işin var bu saatte bu kaldırımda" diyor. Yüzümü o anda bu kadın ve erkeğe çeviriyorum. Sevgili olduğunu düşündüğüm bu iki kişiye. O kadar mesut ki kadın bu adamla olmaktan. O kadar gururlu ki bu adam bu kadınla birlikte olmaktan. Ama düşüncemi kendime saklamam gerekiyor. Bazen yanılırım. Bazen şom ağızlığım her şeyi berbat eder. Bunun olmasını istemem. Nazarımın değmesini istemem. Bu düşüncelerle sorusuna cevap vermek için ağzımı açıyorum. Konuşmaya çalışıyorum. Ama ama sesim çıkmıyor. Sesim nereye kayboldu. Nereye çekip gitti. Tuhaf, tuhaf yüzüme bakıp duruyorlar. Bir boşluğa bakar gibi. Acıma ile dolu bir yüzle bakar gibi. Adam kadına “Dilsiz be bu adam” diyor. Kadın da adama “Evet dilsiz. Yazık” diyor. Sanki ben bir dilenciymişim gibi önüme birkaç bozukluk atıyor. Bu kadının merakından ileri gelen duraksamanın ortaya çıkartmış olduğu zaman kaybını telafi edercesine hızlı adımlarla yola koyuluyorlar. Kadın bir ara başını omzu üstünden bana doğru çevirip bakıyor. Sonra başını adamın omzuna yaslayıp, koluna daha bir sıkı sarılıyor. Mutluluk bu olmalı. Mesutlar. Kendi yollarındalar yine. Yine kendi aralarında konuşuyorlar sanırım. Beni anlatıyor kadın adama. Beni ve o tuhaf halimi. O zavallı halimi. O yanlış anladıkları dilenci halimi. Sokakta kaybolana kadar onları izliyorum.

Bir süre daha oturuyorum orada. Sonra kendimi toparlayıp yola koyuluyorum. Öylesine yürüyorum sokaklarda. Bilinçsiz, amaçsız olarak hava da iyiden iyiye soğumaya başlıyor. Ben ise tiril, tiril bir kıyafet içerisindeyim. Sokağın köşesinde bir çöp bidonunun içinde ateş yanıyor. Etrafında toplanmış olan gece işçileri var. Gece işçileri önceden belirledikleri ve parselledikleri yerlerden topladıkları kâğıt, plastik, teneke dolu arabalarını park etmiş ısınmaya çalışıyorlar. Daha sabaha çok vakitleri var. Arabalarını sürecekler. Arabalarının içindekilerini paraya çevirecekler. Evlerine gidecekler. Ama şimdilik ceplerindeki üç beş kuruşla kendilerine ziyafet çekiyorlar. Ateş suyu içiyorlar. Günah suyu içiyorlar. Şarap içiyorlar. Şarkı söyleyip, açık saçık fıkra anlatıyorlar. Ana avrat küfrediyorlar. En sempatik halimle yaklaşıyorum bu gece işçilerine. Konuşmak istiyorum en azından bir “Merhaba” demem gerekiyor. Ama sesim. Sesim yok ki. Sesimi kim çaldı. Yine de ağzımı “Merhaba” demek için aralıyorum. Kafamda kurguladığım o basit kelime “Merhaba” kelimesi ağzımdan çıkıyor. Çok rahatlıyorum bu duruma. Sesim nihayet yerine geldiği için seviniyorum. Mümkündür o anda gözlerim ışıldamıştır. Tekrar bu sefer daha gür bir sesle “Merhaba” diyorum onlara. Ama sesim bana o kadar bed geliyor ki. Kendimin kendim olduğuna şüpheleniyorum. Yerde kırık bir ayna parçasına gözüm ilişiyor. Aynayı alıp yüzüme bakıyorum. Kim bu adam kendi kendimi tanıyamıyorum. Elimi yüzümde gezdiriyorum. Bu halimle bu saçları sakalları birbirine karışmış adamlar ile elleri yüzleri kirden geçilmeyen bu pasaklı kadınlara ne kadar çok benziyormuşum. Bunu fark ediyorum. Teker, teker elimi sıkıyorlar. Zulalarından bir şarap çıkartıyorlar. Bana ikram ediyorlar. Ben de katılıyorum onların şarkılarına o kadar bed çıkıyor ki sesimiz. Hep birlikte kadınlı erkekli halaya duruyoruz.

Üçümüz

***

Bir el hissediyorum. Bir ışığın ardından geliyor sanki bu ses. “Hadi kalk” diyor. Tanıyorum bu sesi, bu eşimin sesi. “Tamam, kalkıyorum” diyorum. Çocukların cıvıl, cıvıl sesi geliyor. Hep birlikte üzerime çullanıyorlar. Boğuşmaya başlıyoruz. Hep birlikte. Sonra… Yeniden başlıyor hayat…

Halbuki

2010-06-26T09:02:00.000-07:00

Zamanla insan herşeye alışıyor. Yada şöyle söylemeliyim sana. Ben zamanla her şeye alışıyorum. Herhalde “Galiba alışıyorum” demeliyim. Alışkanlıklar ruhuma işliyor. Bedenimi sarıyor. O kadar benimsiyorum ki. Sanki alışkanlıklarımdan sıyrılırsam üşüyeceğim gibi geliyor bana. Tuhaf... Zaten son zamanlarda oldukça tuhaf oldum. Bu belki de beklentilerimin gerçekleşmemesinden dolayıdır. Kimbilir... Evet, çok doğru beklentilerimin hiç birisi gerçekleşmedi. Tuhaf değil mi? Sence de. Halbuki sen biliyorsun o kadar çok çaba ve zaman harcadım ki. Alıştım diyorum ya sana. Sen buna inanma. Hiçbirşeye alışamadım ben. O alışkanlıklarımdan bahsettiğim ve terketmenin bana ne kadar da zor geldiğini söylediğim cümlemi ciddiye alma. Alışamıyor insan. Alışamıyorum hiçbirşeye. İşte asıl bu tuhaf değil. Bilirsin sen beni. Ben de seni biliyorum ya. Korkuttum seni çoğunlukla. Korkmanı istemedim halbuki. Neden bu kadar zor ki hayat. Yani benim hayatım neden bu kadar zor. Bu soruya cevabım çok. Ama net bir sonuç yok. Sen, ama sen başkasın. Hep başkaydın zaten. Kime diyorum ki ben. Sen başka havalardasın yine. Yine başka alemlerdesin. Dalmışsın yine o gayip düşüncelere, gayip eylemlere. Bir yudum daha almalıyım bardaktan. Bir lokma daha kopartmalıyım ekmekten. Bir kaşık daha almalıyım çorbadan. Sonra. Sonra kusmalıyım yine...

Kadim Zamanlar

2010-05-14T14:12:00.000-07:00

I-

Yazı yazma serüvenimin babam ile zaman zaman yaptığımız mektuplaşmalarla başladığı söylenebilir. O yıllarda, o çocukluk yıllarında ne telefon, ne de başka bir iletişim aygıtı yoktu mahallemizde. Gerçi mahallemiz ülkenin başkentindeydi ama, o yıllar öyleydi ve kanıksamıştı tüm halk gibi mahallemizin halkı da. Telefon olsa da neye yarardı ki. İletişim pahalı olduktan sonra. Ama o yıllarda mektup göndermek çok ucuz ve cazip idi. Bayram ve özel günlerde muhakkak surette ağzı açık zarflarla ya da zarfsız olarak gönderdiğimiz tebrik kartı yollamak. Eşe, dosta, akrabaya... Günümüzde sanki kadim zamanlarda kalmış bir gelenek oldu adeta. Gsm ve bilgisayarlar hayatımıza girdi gireli. O yıllarda daktilografi makinası lüks olduğu gibi bırakın daktilografi makinasını tükenmez kalemi bile bulursan öpte başına koy. Birinci sınıf hamur kağıt bulmak şöyle dursun saman kağıdıydı elimizde bolca olan. Geçelim bunları bir kalem. Nerde kalmıştık. Ha. O tebrik kartlarıyla ülkenin çeşitli kentlerini tanırdık. Arkasına yapıştırdığımız (ki filateli denen o meret yaygınlaşmadan önce pullar vardı) pullarla da yine birçok bilgi edindiğimi hatırlıyorum. Renkli ve birbirinden güzel tebrik kartlarıydı onlar. Yeni yıl ise bir karlı mazara resmi yada mum resmi olurdu kart tercihimiz. Şeker bayramı için çoğunlukla manzara ve benzeri seçilirken, kurban bayramı için muhakkak bir koç veya kuzu ve doğa resmi olurdu. Yada ben öyle hatırlıyorum. Sonraları popüler sanatçı resimleri seçerdi arkadaşlarım. Ben hala o eski gelenekte kalıp çizgimi değiştirmezdim. Kartlarda çoğunlukla aynı temenniler yazılırdı. "Nice yeni yıllara..." "Nice bayramlara..." erişmek dileği ile. Evet dedim ya yazma serüvenim ve babamı tanıma ve sevme öyküm bu mektuplar sayesinde olmuştur. O "ı" ları "i" olarak yazan,sert harflerle, sert kelimelerle yazan o yumuşak yürekli ve mert insanı. Yani babamı...

Yazı yazmayı babam ile yaptığımız mektuplaşmalar sayesinde sevmiştim. Ancak hayatı öykülemeyi annem öğretti bana. O karanlık ve ışıksız gecelerde birbirinden renkli, macera dolu masallarını dinleye dinleye. Mahallenin insanlarının muhacirliğinin de etkinden olsa gerek. O gelmiş oldukları yörelerden epik öyküleri dinlemek, o artık geçmişte kalmış olan yaşamlarının duygu yüklü söylencelerine kulak kabartmakla geçen bir çocukluktu benimkisi...

Bugün. Bugünlerde bir sis perdesi var anlamlandıramadığım. O sis perdesinin ardında kaldı adeta tüm yaşananlar. Yıllar sonra bu uzun süreli birikimler birden bire yazı olup çıktılar karşıma. Evet şairin dediği gibi birden bire oldu. Birikimler cümle, cümleler öykü oldu. Elbette biliyorum ki bu öykülerin hala eksik yanları var. Bunu zaten biliyorsun...

II-

Oğullar babalarını unutamazlar. Tesi de geçerlidir. Yani babalar da oğullarını unutamazlar. Oğullar babalarına karşı hep içten içe saygı duyarlar ve bunu belirtmezler. Hem de sık sık çatışırlar. Babalar için oğulları her daim çocuktur. Hiçbir zaman büyümeyen, büyümek istemeyen. Sanki "İlahi bir kanun" bu. Bu ise böyle olmalıdır. Benim de bir oğlum var adı Engin Aras çok iddialı bir ismi var. Henüz küçük ama benim gözlerimin içine baktıkça bu zaman içinde olacak olan o karşılıklı mücadelemizin ne kadar korkunç ve önlenemez olduğunu anlıyorum. Ve bu savaşı kabul ediyorum. Tıpkı benim babam ile karşılıklı olarak yaptığımız gibi ben de oğlumla karşılıklı olarak mücadelemizi sürdüreceğiz. Belki hayvanca bir içgüdü ama bundan kaçış yok. Tıpkı kadim zamanlarda kalmış olan mezarları ve kemikleri bile yok olmuş olan atalarım gibi...

Ama oğullar ile anneleri öyle değillerdir hiç bir zaman. Yada ben annem ile öyle değildi. Daha sevecen ve samimi bir ilişkimiz oldu daima. Ama anneler oğullarını eşlerinden kıskanırlar ve eşlerde annelerinin o hep biricik kuzusu olan yeni eşlerini annesinden kıskanırlar. Babalar ile oğullar arasında olan mücadelenin benzerini. Gelinler ile kaynanalar devam ettirirler. Bu da bir kanun belki hani o "İlahi kanun" var ya o işte. Oğullar annelerini karşılıksız severler, anneler de oğullarını tabiki. Oğullar bu hisle ta anne karnında tanıştıkları için eşlerini de aynı hisle sever ve korurlar. Eşlerinde kaybettikleri annelerini bulurlar bir bakıma. Bu senin tarafından taktir edilir mi? edilmez mi? diye düşündüğümde sen benim iyi niyetli bir okurum olduğun için taktir edeceğine kannaat getirebilirim. Bu konuda haksız değilimdir umarım...

Benim bir de kızım var adı ise Cemre Işık bu isimde iddialı gelmiştir değil mi şimdi sana. Ama ne bileyim işte yüzsüzlük bende kalsın istersen. Ben kızımı kızım da beni çok seviyor. Zaten kızlar ve babalar bir gariptirler. Garip bir bağ vardır aralarında. Ama pek belli etmezler bir birlerine karşı olan sevgilerini. Yada biz öyleyiz sanırım ilişkimiz ve iletişimimizde. Adeta kedi ile köpek gibiyiz. Aslında kedi ile köpek gibi dalaştığımızı eşim söylüyor. "Yine baba kız kedi köpek gibi bir birine girmişler" diyor hayıflanarak ve içten içe sevinerek. Hayat başka türlü geçer mi? sen söye yahu. Bir de gözleri deli deli bakıyor. Ama kalbi altın gibi. Tıpkı annesi yani eşim gibi ve annem gibi anneannesi gibi. Eşim mi? ha onun adını anmadık onun adı Kader. Aslında kadersiz garibim benim gibi bir adamı başının belası ettiği için...

Bunlar bu ilişkiler ve düşünceler sanki bir oyun ya da böyle olmasa olmuyor. Mızıkçılık ve mızıkçılık yapanlar bilirsin oyunlarda sevilmez, mızıkçılar başka seferde oyuna alınmazlar. Hayat mı? dedin. Evet hayat işte...

Şimdilerde ben ailemden uzaklardayım. Ve biliyorum ki bu mekansal bir uzaklık. Ne benim ailemle ne de ailemin benimle gönülden uzaklığı yok. Delimisin sen ciddiyim tabiki. Ağzını mayhoş bir şekilde buruşturma. Samimiyim yahu. Oldukça samimiyim bu mevzuda...

III-

Bir gün... Bir gün tüm dünya başınıza yıkılır...

IV-

Bir gün... Bir gün hiç ummadığınız şekilde her şey yoluna girer. Her şey o kadar mükemmel ilerler ki. Tuhaftır. Alışık değilsinizdir. Şaşırırsınız. Kendi kendinizi çimdiklersiniz. Gördüğüm düş mü? gerçek mi? diye. Sence...

V-

Bir gün... Bir gün o hep arzulananlar ve o hep beklenenler hiç gelmezler. Yavaş yavaş umutlarınız kaybeder, yaşama arzunuzu yitirirsiniz. O tünele girmek istersiniz. O "ışıklı yol" da ilerlemek istersiniz. Sanki o tünelin ucunda tüm insani ve sosyal acılar sona erecek. Sonsuz bir mutluluğa ve huzura kavuşacaksınızdır. Tuhaftır..

VI-

Bir gün.... Başka bir gün yoktur. Bu günden başka bir günü umut etmek beyhudedir artık. Sana ihtiyacı olan insanların yanında olmalısındır. Onları bağrına taş basarak da olsa terk etmemelisindir. Umut ve yaşama ateşi aşılamalısındır onlara. Göreceksin işte o zaman o içinde sönen yaşama ateşin yeniden harlanacaktır...

VII-

Birgün.... İşte senin o hep beklediğin gün bugündür...

KAYBEDİŞ

2010-04-26T10:11:00.000-07:00

Onca yıl sonra bugün gelip dayandığım nokta tam bir kaybediş benim için. Kaybettim. Evet bu hayat kavgasını kaybettim. Evet yenildim bunu kabul ediyorum. Evet kabul ediyorum tamamıyla kendi bencil duygu ve hatalarım yüzünden bu duruma düştüm. Ama artık hiçbir çarem kalmadı. Kaçış yok. Daha doğrusu kaçacak yer yok. Tam bir şah ve mat hali benimkisi. Satrancı çok iyi bilirdim halbuki. Bu güne kadar da yenilmemiştim. Elbette beraberliklerim olmuştu, sıklıkla galibiyetlerim de. Gerçi uzun süredir galibiyet yüzü görmedim ama. Hep pat durumları yaşıyordum. Bunun böyle olacağı belliydi. Ve yenildim. Pes diyorum, artık pes! Bu oyun benim için son oyun oldu. Bir daha o satranç tahtasının önüne oturmayacağım. Daha doğrusu oturamayacağım. Çünkü hayat kavgasından ebediyen uzaklaşıyorum. Hoşça kalın dostlarım. İyi bir oyuncu olamadım. Özür dilemek gerekiyorsa. Özür dilerim...

Ama söyleyeceklerim var bu hayat kavgasını ebediyen terk etmeden önce. Çünkü buna hakkım var. Elbette sizlerin de söz hakkınız olacak. Belki bunu bana ileteceksiniz ama. Ne bileyim sizleri duyup duyamayacağım meçhul. Anlamlandıramıyorum açıkçası. Anlamlandırmak isterim elbette. Yoksa bunca yıllık yaşam deneyimimin ne önemi kalırdı ki. Ki bunu anlamlandıramamamın izi sizde çok derin olacaktır. Tabidir ki ben bunu sana duyumsatırken yine kendimi referans alıyorum. Her zaman olduğu gibi...

Bugün bir kez daha dolaştım o sokaklarda. Yine aynı heyecanları duydum. Bir telefonla uyandım. Telefondaki o dost sesi. Beni önemseyen. O ses senin sesin. Ne kadar da tanıdıktı. Ben evet o sesle tekrar uyandım. Kaybetmiştim elbette ama. Ama o senin sesin bana tekrar hatırlattı. Evet hatırlattı yeniden. Aslında ben kaybetmemiştim ki. Kaybettiğimi bir an duyumsamıştım sadece. İyiki varsın. İyi ki varsınız. Dostlarımla var oluyorum hep. Hep o derin çukurlardan sizin çabanızla çıkıyorum. Evet ben bugün tüm eski dostlarımla teker teker bir araya geldim. Tek tek dertleştim. Tek tek dertleştik. Eski anılar canlandı. Neden o kadar uzaklaşmışız ki birbirimizden. Neden aramıza mesafeler koymuşuz ki.

Saklambaç

2009-12-29T22:51:00.000-08:00

I-

Saklanmıştım. Evet saklanmıştım. Daha doğrusu arkadaşlarla saklambaç oyunu oynuyorduk. Ebe olan arkadaş saymaya başlamıştı. Tuhaf işte. Garip bir dilde sayı sayıyordu. O hep öyleydi ezelden beri hep garip şeyler yapardı. Sonra saklanmam gerektiği aklıma geldi yoksa ebe tarafından sobelenecektim. Ama nereye... Nereye saklanacaktım ki. Herkes hemen hemen benimde saklanabileceğim yerleri birer birer işgal etmişti. Bu duyguyla etrafıma bakınırken ebe olan arkadaşım da sanırım sayı saymanın sonuna gelmişti. Birazdan "sağım solum arkam önüm ebe sobe" diyecek eminim. İşte o anda o yeri gördüm yani bu yeri şu anda saklandığım bu yeri. Annemin artık ezelde kalan masallarında bir masal kahramanı girmiş olduğu yada itilmiş olduğu dehlizden bir tavşanın eşliğinde çıkardı. Fakat bu yerde ne bir ışık ne bir ses ne bir hava akımı ne de bir canlı var. Ama ama baksana ben şimdi seninle konuşabiliyorsam bu düşüncelerimi seninle paylaşabiliyorsam işte sende buradasın öyle değil mi? Burada yanımda... Yoksa amiyane deyimle çıldırdım mı acaba. Yok yahu... Yok yok. Neden çıldırsın ki insan durduk yere.

II-

Saklanmıştım. Bu doğru. Ama dediğim gibi saklandığım yer dünyanın en tuhaf yeriydi. Derinlerden uğultular geliyordu. Anlamını çıkartamadığım tuhaf sesler. Sanırım bu derinliklerde olabiliyor böyle şeyler. Hemen hemen dışarıdaki her çıtırtı burada derin anlamları olan seslere, düşüncelere dönüşüyor. Dediğim gibi çıldırmış olmalıyım. Ama kendimi çıldırmış olarak göremiyorum. Kaldı ki benim çıldırmış ya da çıldırmamış olmamı bana söyleyecek hiç kimse yok ki yanımda. Tabiî ki seni saymazsam. Çıldırmak ne ki. O çıldırma anı ne ki. Şimdi şuradan annemin masallarından tanıdığım o tavşan gelse. Bana “hadi” dese, “beni takip et” dese. Bana yol gösterse. Benim uzunca süredir farkına varamadığım o gizli kapıyı bir hamlede açsa ve oraya o ışığa doğru yolculuğa çıkartsa. Kısacası beni bu saklandığım yerden çıkartsa. Ama ben senin kafandaki düşünceleri okuyorum. Diyorsun ki “nasıl bir akıldır senin ki, o girdiğin kapıdan çıksana”. Biliyorum tabiî ki bende biliyorum o kapıdan çıkmayı ama, ama bulamıyorum ki. Hafızamı kaybettim anlasana. Hafızamı ve her şeyimi kaybettim. Ne diye bu oyuna katıldım ki sanki.

III-

Tuhaf işte. Halüsinasyon görmeye başladım. İnsan burada olunca bu karanlıkta bunun olması kaçınılmaz. O halüsinasyonlardan birinde ben dışarıdaymışım. Hala saymaya devam ediyor ebe olan arkadaşım. Ben işte şu anda olduğum yere doğru gidiyorum. Bir kerpiç duvarın önünde duruyorum. Sanki duvar beni kendisine çekiyor. Tılsımlı sanki. Sonra o duvara doğru hamle yapıyorum ve duvar beni içine çekiyor. Bir kapı yok duvarda. Kapısı yok işte bu yerin. Nasıl oluyor neden oluyor anlam veremiyorum. Hâlbuki ben o kadar makul ve mantıklı bir kişiydim ki. Kişiydim diyorum çünkü şu an bir kişiliğimin olduğunu sanmıyorum. Ama tuhaf işte kişi kim, kişilik ne. Bunların hepsi gerçeklikte yani buraya gelmeden önceki yerde anlamlı. Orada anlam kazanıyor. Burada bu yerde. Bu yer diyorum. Yani işte anla. Bu yerin tanımı yok. Sadece kapısı olmayan bir kerpiç duvarın içinde. Hiçbir düşüncenin ve tanımlamanın anlamı kalmıyor. Hakikat var ama bu sadece benim anlayabileceğim ve tanımlayabileceğim ama paylaşamayacağım bir şey. Sesli ya da sessiz üzerinde tartışamayacağım bir hakikat. Dolayısıyla bir hakikat değil. Yoksa yanlış mı düşünüyorum. Dediğim gibi hissiz kaldım. Sen ise bir cevap verme tenezzülünde dahi bulunmuyorsun. Anlasana belirsiz bir yerdeyim. Kayboldum. Kaybedildim. Kaybettim. Kendi kendime kayboldum.

IV-

Hatırladım galiba bu yeri. Bu kerpiç duvar hep beni çekmişti yanına. Ta küçüklüğümden beri. Dibinde oyun oynardım. Çamurdan kap kacak yapardım. Onları gömerdim bu duvarın dibine. Garip işte düşünürdüm ki çağlar sonra bu kab kacak bulunacak. Ölümsüzlük duygusu işte. Ölümden bu şekilde sıyrılacaktım. Yırtacaktım. Yırtmak, yani kefeni yırtmak. Ama şimdi buradayım. O yani bu duvarın içinde. Beni asla bulamayacaklar. Asla sobelenemeyeceğim. Ama sobelemek ya da sobelenmek isterdim. Ak ve kara olmak. Bir şey olmak. Ne tuhaf. Ne hoş bir şeymiş. Fark edilmek, fark ediliyor olmak, fark ediyor olmak. Beni bir süre sonra unutacaklar hepsi. Beni anmayacaklar bile bir süre sonra. Ama suçlu benim ne diye bu oyuna katıldım ki sanki. Başka oyunlar oynayabilirdim. Başka bir oyun oynayabilirdik.

V-

Burada annemin masallarındaki o gizemli tavşanı beklemek. Ondan medet ummak ne de tuhaf. Ama o tavşan sanırım öldü. Buraya. Bu oyuna başlamadan önceki son okuduğum kitapta bana bildirmişti yazar şimdi anımsıyorum ve anlam veriyorum. Aslında beni uyarmak istemiş. Çünkü o öyküde benim en çok sevdiğim kahramanın tavşanını afiyetle yiyorlardı. Kahramanım dâhil. Ama bilmeden yediriyorlardı. Ne yapsınlar aç kalmışlardı. Açlık. Evet, ben tuhaf işte nice zamandır buradayım ne açlık ne de susuzluk hissetmiyorum. Yoksa öldüm mü? Sana soruyorum öldüm mü? Ama ölüler düşünemez ki. Hissedemez. Nefes alamaz. Kendimi tokatlasam mı? Yahut çimdiklesem. Ölmüş olamam değil mi?

-----

15.01.2010 tarihinde emeğin sanatı adlı e-dergide yayımlanmıştır.

http://emeginsanati2.blogcu.com/muhammet-demir-saklambac/6773367

HAYATLA MİKADO OYUNU OYNAMAK

2009-12-25T23:00:00.000-08:00

---
07.01.2010 emeğin sanatı e-dergi de yayımlanmıştır.
http://emeginsanati2.blogcu.com/etiket/Muhammed%20Demir
----

Merhaba okuyucu dostum;

Biliyorum uzun zamandır sana bir şeyler yazamıyorum. Bundan emin ol ki bende hoşnut değildim. Bu satırları başlayana kadar elbette. Şu satırları yazarken inan o kadar çok bahtiyarım ki.

Sana yazmadığım bu süre içinde hayatla bir mikado oyunu oynamaya başladım. O da ne nasıl bir oyun deme. Çünkü sen benim dikkatli okurum olarak hemencecik sözlüklere, ansiklopedilere, web kılavuzuna sarılacaksındır. Ama içinizde bazılarınız var ki ne yaparsam yapayım tembel değilseniz de üşengeçsiniz. İtiraf ediyorum bende bazen üşengeç oluyorum. Ne bileyim bazen içinden hiçbir şey yapmak gelmiyor.

Mikado’nun ne olduğunu bilmeyen okuyucum için şöyle özetleyeyim oyunu. 41 adet çubukla oynanıyor. Bu çubukların üzerinde çeşitli renkte işaretler var. Bu çubuklar dikey olarak avuçta tutulup ortaya dikey olarak bırakılıyor. Sonuçta ortaya düşen çubuklar iç içe üst üste düşerek her seferinde farklı bir birleşim oluşturuyor. Sonra çubuklar oyuncular tarafından teker teker alınarak toparlanıyor. İşin püf noktası ayıklarken başka bir çubuğu kıpırdatmamak gerekiyor. Oyun sonunda puanlama çubukların üzerindeki renklere göre yapılıyor.

Benim oyunum aslına bakarsan tek kişilik. Tek kişilik oyun olmaz pek tabiî ki. Ama bu oyunu tek başıma oynamam gerekiyor. Aslında tek değilim ben bu oyunda. Yani ben ve karşımda hayat var. Benim bu oyunumda bir başka kural ihlali daha yaptım. Çubukların sayısını arttırdım. Şöyle ki. A grubu 24 çubuk, B grubu 36 çubuk, C grubu 39 çubuk, D grubu 12 çubuk ve E grubu 18 çubuk hazırladım daha doğrusu tek tek yonttum. Yani toplamda 129 çubuk yaptım. Yonttum dedim de. Çocukken mahallede çıtalı yapardık. Oradan deneyimliyim. Çıtalı işte bildiğin uçurtma. Onu da bilmiyorsan pes doğrusu.

Şimdilik oyun gayet iyi ilerliyor. 30 çubuğu sorunsuzca almayı başardım. Şanslı değildim bu süreçte. Şansımı kendim yarattım. Hep öyle değimlidir. Hepiniz değilse de bazılarınız deneyimlidir. Benim çektiğim sıkıntıları anlarsınız babında söyledim. Yanlış anlaşılmasın. Bu oynadığım oyun hayatımın en zor oyunu olacak bunu bu oyuna başlarken biliyordum. Ama ne var ki zor olur sanıyordum. Aslında çok ama çok zormuş. Farkında olarak veya olmayarak bazı insanları zora da sokuyorum. Ama ne yaparsınız ki başka bir şansım ve seçeneğim yok şu anda. Elimi götürdüğüm her çubukta o tarifi mümkün olmayan sancılar çekiyorum. Ama her bir çubuğu diğerlerinden ayırdığımda derin bir oh çekiyorum. O kısacık anda öyle bir keyifleniyorum ki demeyin gitsin. Bazen uykularım kaçıyor. Kaç gün geceleri sabah ediyorum. Yemeden içmeden kesiliyorum. Hızla zayıflıyorum. Ussal olarak değil bu zayıflamam bedensel oluyor. Ama oyunu sonuçlandıracağıma ve başaracağıma inanıyorum. Oyunu bozmak o imkânsız. Çünkü bu oyuna başlarken mızıkçılık yapmamaya söz verdim. Hayatta çok nadir olarak mızıkçılık etmişimdir. Çoğunlukla başka oyuncu arkadaşlarım mızıkçılık etmiştir. Her seferinde kırılmış ama yine de dostluklarımı bozmamışımdır. Yoksa bozsa mıydım dostluklarımı. Bilmem ama ben öyleyim işte. Beni takip eden okuyucularım bilir. Neyse öyle işte..

İNTERAKTİF (*) -Bir Anlatı-

2009-08-31T00:13:00.000-07:00

— Evet. Şimdi bana bir yer söyle, tasvir et. Sadece bir ipucu olsun. Çok düşünme. Süren bitiyor…

— Bir kaldırım. Atatürk Bulvarında. Otobüs bekliyorum, yorgunum. Son otobüs beklediğim.

— Tamam mı?

— Evet, ama kararsızım da. Yürümek istiyorum.

— Yorgunum demiştin?

— Sadece kafam yorgun. Yürümek iyi gelir. Hava da iyi.

— Yol kenarında ağaç var mı?

— Evet, ama sık değil. Bulvar zaten kalabalık. İnsan, araç trafiği, yoğun binalar. Bol ışık. Ama bulvardan sonra yoğunluk azalıyor. Evet, ağaçlar sık olmasa da yine var, yol boyunca ağaçlar hızla küçülüyor sonra dengeye giriyor. Her şey gibi.

— Gece yarısını geçmiş öyleyse. Otobüs gecikmiş gibi?

— Evet, zaten otobüs de yeni geldi. Binsem mi? Binmesem mi? Hala kararsızım. Bineceğim galiba. Ama… Ama dur.

— Ne oldu?

— Bir saniye. Kahretsin biletim yok. Cüzdanda para da kalmamış.

— Seç!

— Seçmek mi neyi? Mecburen yürüyeceğim. Otobüste ve durakta da tanıdıkta kimse yok ki.

- …

— Belki de yakınlarda oturan bir arkadaşa takılırım. Zaten otobüste gitti. Kim olabilir beni misafir edecek. Bir düşüneyim. Kahretsin kimse yok ki. Bela işte herkesi bir şekilde küstürdüm ve kırdım. Kalan da bana kah küstü, kah kırıldı.

— Neresi orası?

— Hele bir yürümeye başlayayım. Ankara, Atatürk Bulvarı demiştim ya. Öf yürümeyeceğim işte.

— Arkadaş ev demi yoksa mekân sahibi mi?

— Şu banka oturacağım. Oh ne iyi geldi bu bank.

— Bank ta mı sabahlayacaksın?

— Belki de. Yok olmaz. Eve gitmeliyim. Daha bir sürü yapacak iş var.

— Bu saatte mi?

— Hem evde sanırım bir miktar bozuk para olacaktı. Evet, hem karnımda aç. Bir makarna yaparım. Ya da kalan bir parça patates kızartması vardı, dolapta onu yerim. Yanına da çay yaparım. Ama… Ama dur. Çay yapamam ki. Tüp bitmişti. Olsun bende bahçede bir ateş yakarım. Çayı orda demlerim. Hah işte kesin öyle yapmalıyım. Ama yürümem gerek. Bankta çok iyi geldi. Bir kalkabilsem.

— Tanıdık biri mi oda kim. Bankta otururken tanıdık birini mi gördün sordum.

— Yok, hiç tanıdık geçmiyor. Ben artık yürümeliyim… İlk adımımı attım. Oh be…

— Daha iyisin sanırım

— İyi değilim. Karnım aç çünkü ve nerdeyse 1 saat yürüyeceğim. Eve varacağım, o patates kızartmasını ekmeğin arasına dolduracağım, bahçede ateş yakıp çay demleyeceğim. Ekmek. Ya ekmek yok ki evde. Tüm aksililer beni buldu bugün. Olsun ne yapayım ekmeksiz yerim ben de. Çay olsun da. Ama çay var mıydı? Ki.
— Var.

— Var mı sen nerden biliyorsun. Evet, tanıdım seni.

— Bilirim ben.

— Kahretsin sen yeni taşınan komşum değil misin? Pek konuşamadık ama seninle.

— Hayır, daha tanıdık biri olmalıyım. Yoksa çayı nerden bileyim.

— Tabi ya geçen gün sizden ödünç çay almıştım. Konuşmak için söz vermiştim. Edebiyatla, felsefe ve tabiî ki siyasetle ilgileniyormuşsun benim gibi. Söz yarın veya bir gün ziyarete gelirim. Ya da sen gel. Bahçemde çay demelerim sana. Çay demlemek için çayı sen getirirsin belki de. Olmaz mı? Ama sende tam parasız günlerime denk geldin. Yürümeliyim. Daha çok yolum var.

— Çay içmeye gelmek mi? O da nerden çıktı. Hem ben o değilim.

— İstersen tabiî ki. İstemezsen hava hoş. Ben tek başıma içerim. Yıldızları tek tek sayarım. Ama bazen soğuk oluyor. O zaman üstüme annemin yadigârı yeleği alırım. Anne kokusunu içime çeke çeke demlenirim. Olsun yeni komşu olmuşsa olmuş ne var ki! Ama toplum işte! Benimkisi hayal.

— Peki, komşu çay içmeye çay getirdi.

— Eve kadar yürüyemeyeceğim bu gidişle. Sık sık durmak zorunda kalıyorum. Eve gittiğimde uzanıp yatacağım boylu boyunca. Karnım guruldaya guruldaya uyumak ne mümkün ama değil mi?

— Açlık bir yandan, bir yandan Çaysadın, hem de yeni tanıştığın komşun var kafanda.

— Otostop mu çeksem ne dersin? Kim durur ki bu saatte. Ortalık hırlıdan hırsızdan geçilmiyor ki. Ben iyisi mi dolmuş durağına bir koşu geçeyim. Tanıdık bir dolmuşsa sevabına/borcuna beni mahalleye bırakır. İnsanlık öldü mü canım. Ölmedi ölmedi daha insanlık.

— Komşun oda ölmemiş bak.

— Hah işte dolmuş durağı da gözüktü. Tesadüfün böylesi. Yeni komşum da dolmuşta.

— Yaa…

— Acaba benim ücretimi de vermesini istesem tuhaf kaçar mı? Yuh bana. Ne kadar çulsuz kalmışım. Ben uzaklaşayım buradan. Ama selam verdi. Selam vermesem ayıp olur şimdi.

— Yok, bence denemelisin şansını.

— En iyisi mi şoföre çıtlatmak. Ama meymenetsiz bir şey o da. Ama konuşmaya başladık bile yeni komşumla. Allah kahretsin ne yapmalı. Sohbeti bölmekte olmaz ki. O değil de dolmuş kalkacak.

— Geri dönüşü yok

—Evet, maalesef. Benim ona teklif etmem gerekirken ücreti ödemeyi ondan istemek olmaz. Dolmuşta hareket etti zaten. Öf ne zor bir durum anlatamam. Ama sohbet o kadar tatlı ki.

— Sen teklif etme. Bekle biraz. Belki anlar o öder.

— Cüzdanını karıştırıyor. A… Birden gözleri yuvasından çıkacakmış gibi oldu. Onda da para yok. Ki bende de yok. Dolmuştan inmeyi teklif etsem mi? Gözümün içine baktı. Bende onun gözünün içine bakıyorum. Aynı anda birbirimize “istersen inelim” dedik. O anda tüm sevinci gözlerinden okudum. “Pardon şoför bey yanlış binmişiz” diyoruz ve o meymenetsiz şoförün acı freniyle duran dolmuştan iniyoruz. İner inmez makaraları koyuyoruz. Meğersem o da beni görünce bende vardır diye para, benden isterim diye binmiş dolmuşa. Aman ne iyi oldu. Bir yol arkadaşım oldu şimdi eve kadar yürüyecek.

— Makara ne ki?

— “Makara” gülmek işte katıla katıla gülmek… Bu saate kadar çalışmış tezgâhtar olarak. Neyse hemen hemen her şeyden saçmaya kadar konuşup tartışarak eve vardık nihayet. O evden çay ve birazda ekmek getirmeye gitti. Bende kızartmayı ve bardak ve demliği çıkartım evden ateşi de yaktım bir güzel. İşte böyle böyle oldu... Öyle olmadı mı?

— İyi. Fikrim yok. Sonra, ateş yanıyor. Tüm çay ve hazırlıklar tamam. Ay ışıklı. Yıldızlar net. Yeni komşun nasıl davranıyor sana.

— Artık arkadaş olduk.

— E…

— İyi iki arkadaş!

— Dolmuş parasını ödetecek kadar da yakın.

— Yok, ona ödetmeyecektim.

— Hayır, hayır.

— Kimliğimi veya saatimi bırakacaktım.

— O sana ödeteceği için bindi.

— Öyle. Ama beni görmeseymiş, o da kimliğini veya kolyesini rehin bırakacakmış. Gecenin bir vakti yalnız yürüyemezdi ki! Ben varım diye ve bana güvendiği için öyle davranmış. Ben güven vermişim ilk izlenimi buymuş

— Hııı. Peki. Öyle olsun. Teşekkür ederim. Yinede komşun yeni taşınsa da seni eskiden tanıyor olmalı sanırım. Bence olabilir. İyiydi. Görüşürüz yine.

— Görüşmek üzere.

— Çay içerken yaşanası şeyleri bir gün yazacağından eminim. Ben yazdırırım ya da. — İnteraktif yazmak iyi oldu.

— Bence de. Zihnin canlanmıştır.

— Ne demezsin.

----------------------------------------------------------

* İnteraktif Türkçeye etkileşimli olarak çevrilebilir.

Kullanılan resim Muzaffer Oruğoğlu'na ait olan "TEREDDÜT" adlı tablodan.

CEMRE DÜŞERKEN / Hava'ya

2009-07-13T23:38:00.000-07:00

----

Bu Öykü Emeğin Sanatı isimli e-dergi'de 11/11/2009, Sayı: de yayımlanmıştır.

Web adresi http://emeginsanati2.blogcu.com/muhammed-demir-cemre-duserken-hava-ya/6283905

----

Ben bir garip avareyim Hacıbaba.(*) Ozanın dediği gibi bir uzun ince yoldaymışım gidiyormuşum gündüz gece ve ben işte kâh gündüz, kâh gece yürürken Hacıbaba ne halde olduğumu bilmiyormuşum. Kendime o kadar yâd kalmışım ki gidiyormuşum daim gündüz ve daim gece. Lakin hacıbaba şu garip ozanın dizelerinde o meçhul, o sırıtan kaderinin acı tokadı yok mu? Aman tanrım. Şu bizim Hacıbaba diyor ki. “O ozan yememiş olsaydı o züppe tokadı. Hiç tatmayacaktı elbette şu garip savları.”

Bir sabah Hacıbaba. Benim sabah dediğim şey, o delice ve o daima yeni mutlak şimdilere götürecek o tanyelleri esecek ve işte daima ileri, ileri ve mutlaka ileriye esecek. İşte o sabaha Hacıbaba bir adım daha kaldı. O bir adımın mutlaklığı, bir adım sonrasının garip tasviri. Kâh üzücü, kâh sevindirici. Biliyorum Hacıbaba, (hıh) hissediyorum. Onlar “…” desin. Kim bilir. Ve bu yüzdendir Hacıbaba. Bu nedenledir elbette şimdilerde bir garibim. Dostsuz kaldığım gündendir heyhat. Elbette çok uzun bir zamandır. Görüyorum ki, bu gördüğüm şu dünya mutlak sınırlılığında değil. Üst ve alt makro arasında. Duyuyorum ki, bu duyduğum duyma sınırının üstünde mach(**) 20’nin altında mach 20000’in üstünde. Bir ışık hızından yüksektir hızım. Bu yüzdendir ona mesafeli olduğum. Keza çok tizdir sesim ve yüksektir o yüzden frekansını ayarlayamazsınız. İletişemeyiz onunla.

Hacıbaba diyor ki; “sen bir adım kalan ve o bir adım sonrasında mutlak surette ulaşacağın ve bir akşama kadar sürecek, o bir sabah her şeyinle normale döneceksin. Sen çocuğum unutma ki o sabahtan akşama dek. Bu sınırsızlıktaki görüntüleri, düşünceleri, melodileri ve buradaki her şeyi ulaşacağın mutlak devingen şimdilerde anlat anlat…” Ve kayboluyor Hacıbaba. Cevap vermemi dahi beklemeden. Kızıyorum ister istemez şu Hacıbaba’ya, ne kadar çok güveniyor bana, ben ise ona o kadar samimi olmadığımın burukluğundayımdır hâlbuki.

III

Tut ki gecedir Hacıbaba, tut ki küsmüşsün, tüm şehir bana küsmüş. Tut ki yağmur başlamış, bardaktan boşanır gibi. Tut ki ne üzerimde yağmurluk ne de elimde şemsiye, hatta bir ceket bile yok üzerimde. Tut ki acemiliğimdendir, böyle hazırlıksız oluşum. Tut ki bu gecede, yaşamak ağrısı asılmıştır boynuma. Ve tut ki şöyle bir türkü tadında yaşamamışımdır. Tut ki dilimde bir şarkıdan artakalan mısralarla, bir ıslıktır titreşen sessiz ve derinden. Ve tut ki Hacıbaba nedendir bilinmez bir sabahı beklemekteyimdir. Yağmurun altında bekliyorumdur o alaca şafağı, benim öz be öz benim şafağımı. Ve daim açılan ve daim gülümseyen ve güldür güldür, salkım salkım bir tan yelinin esintisinde doğaçlamadan kâh neşeli, kâh lirik, kâh dramatik bir türkü tutturmalığımdır. Eşyanın, tabiatın, dostluğun, devinimliğin, özbeöz insanlığın garip doğaçlama türküsünü, hep beraber ağız dolusu türküsünü…

Şu tanrının biz insanlara nispet kıskançlığı zahir. Boşaltıyor ha bire bardak bardak. Bir merdivenim olsa derim, diksem derim gökyüzüne, bir zamanlar masmavi olan şu atlası iğneyle diksem. Boş veririm bilakis… Tanrının inadına şu bardaktan boşanırcasına yağan yağmurda. Dere, tepe, düz demeden yürüyen ben. Acemi çaylak iç güdüleriye hareket eden ben. Islağım, sırılsıklamım. Yağmur doğa anaya taze bir kan enjekte ederken Hacıbaba. Ve sağrısı beslensin diye, emzirsin diye üstelik. Ve tabiat anamızı tertemiz ederken bir kez dahi temizlemek üzere. Yoksa başka bir amaçla değil, işte ben de isteyerek belki istemeden de olsa bu temizlenmeye maruz kalmalıyım. Buna mecburum Hacıbaba. Sıklamsırılım yok yok sırılsıklamım. Ve işte o müzik ustası dâhinin ve o ki sağırlığa bile yenilmeyen, onun bilmem kaç numaralı senfonisinin müziğini duyuyorum. Tüm klasik müziklerin notalarındır bir bir düşen yağmurla birlikte Hacıbaba her damlada. Bana sesleniyorlar. Hâlbuki herkese sesleniyorlar ve ihtimal benim gibi duyumsayan bir dolu insan vardır Hacıbaba. Yoksa birçokları gibi ben de kaçmalı mıyım bir saçak altına. Yok, yok kaçmayacağım. İşte doyasıya dinlemeliyim bu senfoniyi ve güneşli bir günde, hafif bir meltem eşliğinde dolaşır gibi dolaşmalıyım bardaktan boşanırcasına yağan yağmurda. Dolaşıyorum da Hacıbaba ve yağmurda yürümek zordur bilirsin. Aptallık değildir bilakis…

Hâlbuki Hacıbaba korkuyorum. Belki de şu sıradan insanlardan. Çizgi dışı olmayı o kadar benimsediydim ki ve isteyerek bedenime, bana yad olan şu bedenime acı çektiriyorum Hacıbaba. Muhakkak sona erecek şu yağmur. Sonrasında bedenim bana isyan ederse ne yaparım. Biliyorum ki şu yabancı bedenim, şu nazik, hassas bedenim bana isyan eder, yataklara düşer, üstelik kıvranarak. Bir dolu şurup, bir dolu hap içip, üstelik bir dolu iğne yerim şu kalçamdan. Ateşli ve daim ateşli bir kâbustan sıçrayarak uyanırım gecenin bir vaktinde ve şu anam başucumda hep uykusuz, hep çileli ve tekrar histerik bir şekilde dalarım o kâbus dolu uykuya tekrar, tekrar yeni kâbuslarla uyanmak üzere…

“Köşedeki kahvehaneye takılmalısın, bir başına olsa dahi” desen de Hacıbaba, Ben evet ben o kahvehaneye giremem. Ne kadar sakin de olsa dumansız da olsa. O kahvehanede oturamam, ben o kahvehanede bir bardak çay dahi içemem, TV seyredemem, müzik dinleyemem. Ben o kahvehaneye hiç giremem. Belki korkudan, belki her ne nedenden olursa olsun Hacıbaba. Ben oraya ayak basamam ve sonuç kah bir dolu şurup, kah bir dolu iğne kalçadan, kah bir dolu kabus/histeri, gecenin bir vaktinde ve anam uykusuz. Hacıbaba ben o kahvehaneye giremem… Amma Hacıbaba ihtimal yakınlarda bir yerde. Bir otobüs terminali olsa veya şurada ihtimal değil mi bir tren garı olsa ve elimde bir gazete girsem içeriye o büyük salona. Girsem içeriye sırılsıklam halde ve otursam o salonda bir vakit. Damlalar düşse saçımdan ıslatsa gazetemi ve ben okusam her sayfadaki sütunları ve bir vakit teker teker o tıp tıp damlalarla birlikte duyumsayarak, doyarak okusam, olayları yaşasam kah üzüntü ve kah sevinçle. Gazetemi katladığımda içimde oluşsa hüzün ve sevincim mutlak sonuçları. Dalsam, dalıp gitsem uzaklara…

Elbette dalarım Hacıbaba elbette. İnsanlara dalıp giderim. O anda kimi şöyledir, kimi başka bir şöyle. Sarsılırım bir anlık karın gurultusuyla. İşte o anda bir şeyler yapmalıyımdır ve eve dönüş bilet parasını bir köşeye ayırarak. Bir tost alırdım neyli olursa olsun. Bir de yanına içecek şöyle sıcacık bir şey. Hem ısınır içim biraz ve hem de o bir lokmacık tostla doyar şu garip midem. Bir vakit de böyle seyrederim insanları. Herkes benim gibi sıcak bir şeylerle yiyemezler kıyıntılarını. Şanslıyımdır. Ama buruk…

VII

İnsanlar vardır Hacıbaba insanlar vardır o terminallerde, o garlarda, o istasyonlarda, o limanlarda. Bir yerlerden geliyorlardır, bir yerlere gidiyorlardır. Henüz sersemlememiştir dinçtir gidecekler. Gelenler, henüz gelenler ise uyku sersemidirler aslında. Bu terminalde dostlarını bekliyorlardır kimi. (Hıh) Kimileri ise hiçbir şeyi. Bazıları nereye gideceğini bilmiyordur. Amacı yoktur onların zaten. (Hıh) Dost arıyorlardır o terminallerde, sımsıcak bir dost. Dostturlar aslında herkes yek diğer insanlarla. Kendi rastlantımız dâhilinde o gece yarısı bekleme salonlarında. Kâh bir yolcuyuz, kah bir yolcuya elveda eden bir dosttaş. Ne önemi var Hacıbaba. Bu bir diyalektik melankoli. Kısacası safsata. Kim bilebilirmiş bir gece yarısı terminalinde dostluğu. Her şey avuntu. Hıçkıra hıçkıra bir avuntu işte. Safsata demiştik bu duruma. Olsa olsa hayatın en garip ve en umutlu safsatası değil mi? Ürperti dolu, yaşam dolu, dopdolu bir safsata.

Muhammet Demir

07/05/1991'den 23/06/2009'a

---------

* Buradaki Hacıbaba tanımlaması Leylekler için kullanılan bir halk ağzıdır. Bu referans ile kullanılmaktadır.

** Mach burada ses hızı için kullanılmıştır.

ASLOLAN NEDİR? Ya da "Yine öyle yapmalı insan."

2009-05-14T23:13:00.000-07:00

---
Bu Metnin ilk kısmı aşağıdaki linkte yayınlanmaktadır. http://emeginsanati2.blogcu.com/muhammet-demir-aslolan-nedir-i-bolum_43746201.html
---

Kafdağı’nın ardından bir dosta…

Kendi kendim ile baş başa kalmayalı ne kadar zaman olmuş. Bugün karar verdim. Başımı alıp gidecek, bir süreliğine de olsun bu atmosferden uzaklaşacağım. Sırt çantamı hazırladım. Sabaha yola çıkmak gerekir diyorum. Yok, yok hemen şimdi yola çıkmalıyım. Çantamı omuzladığım gibi sokağa çıktım. Kendimin de bilmediği bir yöne, ayaklarım nereye çekerse oraya doğru yürümeye başladım.

Otuz beş yaşlarında, orta boylu, sıska sayılabilecek bir yapıda kumral saçlı, ela gözlü, iyi kötü eğitimliyim. Okumayı, daha çok politik yayınları okumayı ve sadece okumakla kalmayıp dünyayı değiştirmeyi de bir yaşam biçimi olarak kavrayan bir adamım. Ya da yerine “insan”ım mı demeliyim. Hani var ya son zamanlarda “bilim adamı” ve veya “bilim kadını” yerine “bilim insanı” deniyor; her alanda kadın ve erkek eşitsizliğini kaldırmak mahiyetinde. Örneğin güncel bir tartışmada “yazar” ve “kadın yazar” ayrımına takmışlar. Yani “yazar” olmak “erkeğe mahsus” ama tabiî ki kadından da yazar olur, olursa o da o “kadın yazar” olur gibi bir mantıkla konuşuyorlar / yazıyorlar. Neyse buna sen karar ver okuyucu olarak…

Dışarıda hava soğuk. Ama ben buna rağmen üşümüyorum. Ben uzun süredir “dinlenmemek üzere yürümeye” karar verenlerdenim. Bunu bir büstte okumuştum. M. Kemal’in bir sözüymüş. Ortaokul ve liseyi okuduğum okuldaki büstün mermer kaidesinde yazıyordu. O zamanlar pek anlamamıştım; kimse de anlatamamıştı zaten. Öyle işte. Ama ben hayatım boyunca hiç de dört tarafı mamur, dokunulmaz, ulaşılmaz bir tanrı gibi olmadım. Senin ve onun gibi bir insanım. Zaaflarıyla bir “insan”. Benim en çok sevdiğim söz “İnsani olan hiçbir şey bana yabancı değildir” tümcesiydi. Bunu da Karl Marks söylemiş. İnsani olan mı? insana ait olan mı? Şimdi ona dönüp bakmak istemiyorum. Bu kadar da nazım olsun değil mi?

Bu arada biran duraksadım; Sakın ha duraksamamı yorulmak olarak anlamayın. Ama tabiî ki insan yorulabilir. Bu da insani bir durum ya da insana ait. Tuhaf ama bu duraksama anında kendi kendimle şöyle bir içsel söyleşi gerçekleştirdim. Paylaşayım:

Geriye bakıp gördüğüm gerçek anlamda, yalnızca bir defa âşık olduğumdur. Bugün daha sağlıklı ve sakin bir kafayla değerlendirdiğimde ben; aslında o günlerde aşkı da pek bilemediğim, duyduğum duygu ve hisleri doğru tahmin ve tahlil edemediğim gerçeğidir.

Evet, o günleri hayal meyal hatırlıyorum. Arayışlarımı, çabalayışlarımı, kendim gibi insanlarla buluşmak için başvurduğum ve çoğu boşa çıkan çabalarımı, ailem ve çevrem tarafından dışlanmayı, ve bir gün bir telefon ile tüm bu arama serüvenimin son bulmasını.

Nihayet bir ışık görülüyordu. Telefonla kurulan randevu ve sonrasındaki buluşma o kadar samimi bir havada ve olumlu geçmişti ki, insanın yıllar sonra bugün bile inanası gelmiyor. Artık eylemin ve devrimin büyük okyanusuna akan bir ırmağa bir damla, bir su damlası olarak katılıyor, bende var oluyor, varmak için hayatımı adeta insanlığın büyük davasına adıyordum.

O günleri her anımsayışımda yüzümde sevinçli bir tebessüm oluşur, gözlerimde sevinçli bir ışık yandığını hissederim. Basit bir şekilde dünyevi bir âşık olmayla başlayan ama sonuçta diyalektik bir sıçrama ile taçlanmış, tüm insanlığın kurtuluşu davasına olan tükenmez bir aşka ulaşan o günlerin bu tatlı rastlantısı ne de hoş, ne de mucizevî idi.

Kuşkusuz bu o kadar da otomatik bir süreç değildi. Oldukça uzun bir zaman alan bilinçlenme, insanlaşma sürecinin bir sonucuydu. İnsanın kendi kendisini kendi elleriyle yaratmasının bir sonucu da değim miydi? Bu süreç hala tamamlanmamış da değil. Sırf bu yani insanın kendisini kendi elleriyle yaratması eylemi yetmiyor. Sorun bu noktadan topluma yayılmak, tıpatıp benzerlerimizden çok farklılıklarımızı ana eksende olmak kaydıyla önem atfederek, yeni toplumsal bireyleri, yeni insanları yaratmak ve hemen şimdi yaratmak mücadelesiydi. Ve asıl olan bu hayatı yaratmaktı. Başka bir çıkar yol yoktu. Bu yeni insanların ve bu çıkar uğruna işkencelere, ölümlere değer tek bir hayattı. Asıl olan bu hayatı yaratmak ve yaşatmaktı…

Bu düşüncelerle yoluma devam ettim. Benim için bu yol dar ve geniş anlamıyla devrimin yoluydu. Bu devrim yolunda, insan hem kendisinin gerici duvarlarını, hem de toplumun gericilik duvarlarını yıkacak, yeni bir insanı, yeni bir toplumu evvela bu yeni insanlarla kuracaktım. Benim biricik arzum insan ve insanlık için bu olmalı idi…

Evet, bu yol devrimin yoluydu. Ama benden önce olduğu gibi benimle aynı anda kâh birlikte kâh ayrı ayrı da olsa bu yol yürünüyor ve gelecekte de yürünecek. Daha önce yürünmüştü birçoklarınca. Bu yol yürünürken bir travma ile karşılaşılmış, elbette etkisi bu güne de taşınmıştı.

12 Eylül’den bahsediyorum. 12 Eylül öncesi ve sonrasında olanları sana uzun uzadıya şu kadar kişi idam edildi. Bunların şu kadarının sol, şu kadarının ise sağ örgüt militanları olduğunu. İdam edilenlerden birisinin henüz reşit olmadığını. Mahkeme kararıyla yaşının büyütülerek idam edildiğini. Şu kadar kişiye işkence yapıldığını. Şu kadar kişinin fişlendiğini. Şu kadar kişinin işinden, evinden ve aşından edildiğini. Şu kadar kişinin sokakta, evde, herhangi bir yerde yargılı ve veya yargısız (!) olarak infaz edildiğini. Şu kadar kişinin bedenen ve ruhen sakat bırakıldığını. Açılan davaların şu kadar yıl sürüp, şu kadar kişiye şu kadar yıla kadar mahkûmiyet verildiğini. Şu kadar mahkûmiyetin şu kadarının idam hükmü ile sonuçlandığını anlatmayacağım. Biliyorum ki sen bunları konu ile ilgili ciddi bir okur olarak ya zaten biliyorsun ya da kısa bir araştırma sonucu bulabileceğin yazılı, görsel ve Inter-medya ya sahipsin. Ama izin verirsen sana kendi gözümden gördüğüm 12 Eylül’ü öncesiyle ve sonrasıyla anlatacağım. Olabildiğimce bağımsız ve olabildiğimce samimi olarak.

1980 yılının 12 Eylül günü doğan bir çocuk bugün 28. yaş gününü kutluyor olacak. Aynı zamanda 12 Eylül’de doğan darbenin de 28. yılı olacak bu yıl. 28 yıl önce bir darbe yapan generaller ve taifesinin bir tarafta, bu darbeden doğrudan ve dolaylı olarak etkilenen sağ’dan ve sol’dan on binlerce militan ile milyonlarca göreceli olarak bağımsız insanın ise diğer tarafta olduğu. Birinin mağdur ettiği, diğerlerinin ise mağdur oldukları bu aynı zaman diliminin iki grubunun da bu 12 Eylül gününde dahası her 12 Eylül gününde travma yaşayanlarla travma yaşatanların değişik biçimde algıladıkları, anımsadıkları, sordukları, sorguladıkları ve kendilerince çözüm ürettikleri bir günah çıkartma, günah savuşturma günüdür de.

Ben o yıl 10 yaşımın içindeydim, ortanca kardeşim 5, ailemize katılan küçük kardeşim ise henüz 3 aylıktı. Malumun çocukluk hengâmesi içerisinde o yıllardan anımsayabildiğimiz en geç hatıralar o kadar az ve cılız olur ki. Bende de öyle keza. Kuyrukların olduğunu biliyorum. Bunu medyadan zihnime kazınan bir şey olarak değil ara sıra annemle birlikte içine karıştığımız tüp gaz, sana yağı ve sık sık kesilen sulardan dolayı çeşmelerdeki su kuyruklarının uzun, can sıkıcı, sıcaktan bunaltıcılığını birebir yaşadığım için. Bir de sık sık elektrikler kesilirdi. O zamanlar biz cereyan derdik elektriğe. Cereyan kesilince bir koşu bakkala gider en az 2 mum alırdım. O 2 mumun ışığında yemeğimizi yer, annemden masallar dinlerdik. Masalı anlatılanlar yani onlar muradına erince cereyanlar ne hikmetse bir gelir ve biz ortanca kardeşimle mumu söndürdüğümüzde tekrar giderdi. O zamanlar henüz genç ama erkenden olgunlaşan bir insan gibi kavruk o gecekondu mahallesinde. Tozdan, çamurdan geçilmeyen çocukluğumuzun, ilk gençliğimizin geçtiği mahallemizin, o 2 gözlü evimizin bir gün TOKİ ve yerden bitme müteahhitlerce yağmalanacağını, yolların asfaltlanacağını, her gecekondunun ev ve arsasının üzerinde yaşayanlara tapulanacağını, gecekondu sahiplerinin zenginleşeceğini bilemezdik. Her şey o kadar hızlı gelişti ki. Hâlbuki bu tozlu çamurlu yollarda arkadaşlarla çivi ile az mı “pes” oyunu oynamadık. Ya da kırık kiremit ve testi yahut mermer parçalarından ebenin diktiği kulenin patlak bir top parçasıyla yıkılması ve ebenin yakalamasına fırsat vermeden o kulenin yeniden dikilmesi ile oluşan dombik oyunu. Yahut herkesin bildiği saklambaç oyunu. Yahut da çelik çomak oyunu. Kız çocuklarının sevdiği ip atlamaca, Sek sek, beş taş oyunları. Biz erkeklerin sevdiği o uzun eşek oyunu. Japon kalesi, beysbol benzeri tuhaf bir top oyunu. Yada iki direk arasına gererek oynadığımız kızlı erkekli voleybol. Ya da bir gecekondu saçağına çaktığımız eski bir otomobil tekerleğinden kestiğimiz bir çemberle yaptığımız basketbol potası ile oynadığımız basket atma oyunu. Yağmur sonrası oluşan çamurdan küçük çamur topları yapıp çubukların ucuna takarak en uzağa fırlatma yarışı ve savaşı oynamadık. Az mı kömür çektik, linyit kömür ve torbasız olarak. Kovalarla ve ellerimizle. Az mı odun kırdık. Az mı misket ve gazoz kapağı ile ilik oynamadık. Az mı tornete bindik. Tükürükle tıkanan tornet tekerini harekete geçirmeye çalıştık. Ama sık sık silah seslerini de işittik, silahla birbirini kovalayan bizden yaşça büyük ağabeylerin ve ablaların yanımızdan geçişini izledik. Duvarlara, yollara yazılama yapmalarını ilgili gözlerle pür dikkat izledik aynı aymazlıkla. “Faşizme ölüm halka hürriyet” ya da “Kahrolsun Komünizm” Belki ağabey ve ablalarımızın çabalarını, kavgalarını, bildiri dağıtmalarını, onların açık açık kitap ve gazete okumalarını anlamıyorduk. Çünkü duvarlara yazılan yazılardan ve söyleyen sözcüklerden anlamlar çıkartmaya henüz yaşımız elvermiyordu. Ama yaşımızın elvermemesi hissetmememize engel değildi ki.

Evet, silah sesleri duyardık, nadir olarak gündüzleri ama sıklıkla her gece saatlerce. Sıklıkla belediye otobüsünün veya kahvehanenin tarandığını duyardık. Bir kez de evimizin 10 veya 20 metre uzağında bir gencin, solcu olarak bilinen bir gencin cesedinin evinin önüne atıldığını, kurşun deliklerinin talaşla doldurulduğunu duyduk. Mahallemiz her şeye karşın sakindi. Çok sonradan geceleri duyduğumuz silah seslerinin bir çeşit burası benim kontrolümde buraya yaklaşma mesajı içerdiğini öğrendik. Çocuklukta siyasal söylemlerin, siyasal ideolojik konumlanış ve kutuplaşmaların önemi yoktu. En azından benim yaşadığım çocuklukta bu böyleydi. Benim babam o günlerde çalışmak ve ekmeğimizi aşımızı eksik etmemek için uzaklarda bir ülkede çalışıyordu ama mahalledeki arkadaşlarımın babalarının nelere inandığı, neleri savunduğu, kamplaşmada nerede durduğunu çok sonraları suların durulduğu günlerde kıyısından köşesinden ancak öğrenebildim. Doğrusu o günlerde aşırı şekilde politize olmuşların dışında kalan herkesin tek kavgası da inancı da bir gün daha fazla yaşayabilmek, akşama sağ salim evine, ailesine ve yuvasına kavuşabilmek yani kısacası ekmeğini kazanabilmekti. Kimse kimseye güvenmiyordu. Ama herkes herkese sonsuz güven havası içerisindeydi. Oyunun kuralı beklide buydu. Kandırmaca da olsa bu böyleydi.

Evet, mahallemiz bir gecekondu mahallesiydi. Ve o yıllarda gecekondu yıkımları durmuştu. Sokakta icra edilen siyasal, politik mücadelenin bir sonucuydu elbette bu. Yerel iktidarların hızla iktidarsızlaştırıldığı bir dönemde olduğumuz için bu böyleydi elbette. Ama daha ben doğmadan yani 10 – 12 yıl önce gecekondu yapmak o kadar zormuş ki. Bu gecekondumuz o yıllarda en az 3 defa yıkılmış belediye ekipleri tarafından. Devrimcilerle genel ve yerel iktidar arasındaki ikili iktidar/iktidarsızlık bu tip rahat bir ortam yaratmış, kırdan göç eden milyonlarca insan rahat rahat başını sokacak bir yuvaya sahip olabilmişti. Ve ilerde ise zenginleşeceklerdi. Ama ben hala çok severim bu 2 gözlü gecekondumuzu ve gecekondumuzun kadınlarının odun ateşinin közü arasına gömdükleri pileki denilen iki tepsi gibi yayvan ama toprak kabın arasında pişirdikleri Trabzon ekmeğine benzer pileki ekmeğini, erkeklerin çay eşliğinde yaptıkları pişti, papaz kaçtı ve okey partilerini. Ve bir de 83’lerde renkli TV’nin hanemize girdiği ilk renkli eğlence programı olan “Boğaziçinden” adlı eğlence programını tüm mahallece izlediğimiz günü. Tabiî ki cumartesileri ve pazarları özellikle 4 büyükler arasında yapılan maçların özellikle takip edildiği futbol müsabakalarını. Spor Loto tahminlerinde hep tuttuğumuz takımın galibiyetini bekleyerek loto’nun yatmasını. Nedense çok sonraları futbol ile futbol izlemekle alakamı kestim. Bir de tonton bir amca vardı başbakan diyorlardı TV’de gözümüze gözümüze soktuğu kalemini. Çok sonraları onun da dünyadaki genel tablo içinde ülkeyi liberal kapitalizme açtığını öğrenecektik. Ama o dönemde o ve tüm halk serbest piyasa “ekonomisi” “hemşerim” diyordu o daha kibar halk ise daha kabacasını. Ben de bu piyasa ekonomisine uymuş bisikletimi kiralıyordum bisikleti olmayan çocuklara. Kader kısmet 5 lira diye uyduruk bir lotarya düzenlemiş ve pazarda ucuza aldığımız naylon poşet satmaya bile kalkışmıştım… Gülersin tabi…

Şöyle bir parantez açmak istiyorum izninle. Çünkü… Açıklayayım izninle.

Çoğumuz, çoğunluğumuz hatırlayacaktır. Birçok yerel çocuk oyunları ve oyuncakları vardı. Günümüzde şöyle bir kent sokaklarına daldığımızda çocukların sokaklarda olmadığına kanaat getirebiliriz. Hâlbuki eskiden sokaklar çocuklara aitti ve şimdi de sokakların çocuklara ait olması gerekirdi. Sokaklarda çocuklar oynardı. Sadece sokaklar değil ilginç biçimde çocuk parklarında da çocuklar yok. Tabiî ki sokaklarda ve parklarda çocuk var. Ama çocuklar yok. Çocukluğumuzun çok önemli bir kısmı sokaklarda geçmiştir. Çoğunlukla oyunlar oynardık. Şimdilerde çocuklar yok değil tabiî ki var ama onlar kendi bireysellikleri içinde sanal ortamlarda yine oynayıp eğleniyorlar ancak bu tamamiyle anti-sosyal bir ortamda gelişiyor. Bu ortamlarda insani olan en önemli şey yani duygu gelişemiyor. Ya da kalıplarla bir takım duygular gelişiyor. Bunun adına duygu denilebilirse. Bakın şimdi iki nokta üst üste koyun ve yanına da parantez kapatma işaretini koyun alın size gülümseme. Ya da yine iki nokta koyun ve yanına parantez açma işareti alın size üzüntü. Bunu çeşitli noktalama işaretleriyle tekrarladığınızda sevinç, üzüntü, ağlama, kahkaha vesaire birçok duyguyu yansıtabilirsiniz karşınızdakine. Ben bir psikolog değilim ya da pedagog. Size uzun uzadıya psikolojik tahlillerde sunmaya niyetim yok. Bir yerde okumuştum orada insan için psikolojik canlı deniyordu. Haydi, haydi biraz daha kabalaşıp psikolojik hayvan deniyordu. Dünyanın çeşitli coğrafyalarındaki olaylara a-psikoloji filtresinden bakıldığında insan soysuzlaşabiliyor. İnsani tavırlar sergilemekte duyarsızlaşılıyor. Kaybeden yine insan, insanlık oluyor. Hâlbuki doğrudan ve dolaylı olarak sürekli enforme edildiğimizi sanıyoruz. Asıl sakatlıkta burada zaten. Duyumsatıldıklarımız gerçeğin hiçbir yönünü ifade etmiyor çoğu zaman. Ama propagandası yapılan söylem gerçeğin tıpatıp anlatılıyor olduğunu öylesine bir Show eşliğinde aktarılıyor ki inanılmaz boyutlarda. İnsanlık dramı ve komedisini ekranlarda oynuyor. Her an ve durmaksızın. Kamerayı gören herkes hemencecik rolüne soyunuyor. Ya o kameranın olmadığı yerlerde. Dram hâlbuki her yerde oynanıyor ve yaşanıyor. Tabiî ki dramla karışık komedi de. Melodram diyorlardı değil mi buna. Honoré de Balzac tüm üretmiş olduğu eserlere insanlık komedyası adını veriyor ve o insanı anlatmaya çalışıyor. Bizi. Modern çağlarda yaşadığımız ise ironik anlamda bir komedidir. Bu komedinin yazar ve oyuncuları bizleriz. Maskemizi takmadığımız her an rahatsız oluyoruz hem kendimizden hem başkalarından. Bundan dolayı sürekli maskelerimizi takmamız salık veriliyor. En önemli çocukluk kahramanım kralın çıplak olduğunu haykıran o çocuktu. Evet, bir çocuk. Çünkü sadece o apaçık olarak gerçeği bize gösterir. Haydi, öyleyse yeniden çocuk olalım. Ama o eski zamanların hayta ama sosyal çocukları olalım. Yine sokakları şen şakrak sesimizle dolduralım. Oyunlar oynayalım. Çünkü demiştim parantezi açarken. Parantezi kapatıyorum izninle. Şimdi açıkladım sanırım sana. Çünkü… Çünkü dünyanın buna ihtiyacı var.

Beklide bunun başlangıcı yine o gündür. O kâbus dolu gün. Evet, yine Çünkü… Çünkü hafızam yanıltmıyorsa. Çocukluğumda tek oyun oynamadığımız gün o gündü yani 12 Eylül günüydü. Sokağa çıkma yasağının ilan edildiği. Sokakların tanklarla, askeri araçlar ve askerler tarafından işgal edildiği. Tepemizden sürekli olarak ilk o gün gördüğümüz helikopter “biz alikopter sanıyorduk çünkü çevremizdeki büyükler öyle diyordu. Romatizmaya domatizma dedikleri gibi” dolaşıyordu. Evler tek tek basılıp aranıyor. Ağabey ve ablalar askeri kamyonlara doldurulup bilinmeyen diyarlara götürülüyor. Silah sesleri önce tek tek sonra yaylım ateşi biçiminde duyuluyor sonra ortalık uzun bir sessizliğe bir sonraki tek tek silah sesine kadar büründüğü o gün ve gecede…

Bugünlerde olsa her evde, her evin penceresinde ve balkonunda Türk bayrakları asılırdı sanırım böylesi bir günde. Ortalıkta bayrak falan görememiştim. Ancak çok sevdiğimiz Servet öğretmenimizin artık derslerimize giremeyeceğini öğrenince oldukça üzülmüştüm. Sanırım o da içeri alınmıştı. Ortalıkta bir devrim lafı dolaşıyordu ama Kenan Evren ve taifesinin yaptığı darbe idi ama halka devrim diye lanse ediliyordu. Şimdi şimdi anlıyorum. Çünkü toplum öyle ya da böyle bir devrim havasına girmişti. Toplumsal bir değişimi bekliyorlardı tabiî ki ileriye doğru. Demokrasiye doğru ama bu beklenti gerçeğe dönüşmemiş karşı bir devrim olarak darbe olmuştu. Tabiî ki yaptıkları darbe (devrim kelimesinin içi boşaltılış haliyle olduğu biçimiyle) bir devrimdi ama beklenen “ilerici devrim” değil “karşı devrim”di. Dolayısıyla onlara göre yaptıkları darbenin devrim olarak adlandırılması normaldi. Dedim ya bu kakafonik durum kafamı yıllarca karıştırdı. Yıllardır M.Kemal’in yaptığı toplumsal reformlar devrimler olarak lanse edilir bu ülkede. Bir de anlayamadığım bir kavram ayrımı vardı. Bazıları inkılap derdi bazıları ise inkilap. İnkılap lafını kökten Kemalistler, inkilap lafını ise kökten dinciler söylerdi. Geçenlere eğitimci bir arkadaşıma sordum nedir dedim bu noktalı “ı” ve noktasız “ı” da. Birisi kelimenin gerçek anlamıyla murad edileni yani ilerlemeyi diğeri ise kelimenin olumsuz anlamında bir küfrü anlatıyormuş. Noktalı “ı”yı noktalı “ı” nın ifade ettiği lakaba sahip olanların ifade etmesi ise ilginç bir bilgilenme oldu benim için. Derler ya öğrenmenin yaşı yok diye. Öğrendim. Demek ki daha öğrenecek çok bilgi ve çok yaşım var bu dünyada…

Hala sıkılmadıysan anlatmaya devam ediyorum. Darbe sonrası doğan erkek çocuklarına Evren, kız çocuklarına Eylül adını takmak moda olmuştu. Çocuklarına devrimci dalga ile Eylem, Devrim vesaire adını koymuş olan binlerce insan ise çark etmiş ve çocuklarının ismini değiştirme yoluna gitmişlerdi. Dayım bile o ilk gözaltına alınıp bırakılmanın ertesinde kızının asını Eylem’den Yeşim’e dönüştürmüştü. Ki o zamanlar çocuktuk bunları bilemezdik. Zati o yıllardan sonra Ahmetler, Mehmetler, Ayşeler, Fatmalar hızla uzaklaştı sokaklardan. İkinci isim koymak ise moda oldu. Keza benim çocuklarımın da ikinci isimleri var. Bende modaya uymuşum değil mi. Nede olsa bende bu toplumda yaşıyorum. Herhalde en fazla konulan ikinci isim Can olmuştur. Darbecilerin yapmak istediği tabiî ki bu tarz toplumsal hayatı değiştirip dönüştürmeyi murad etmemişlerdi. Her zaman olduğu gibi toplum kendi özgün düzenlemesini kendi yapmış. Ortalığı kendi kendisi temizlemiş derleyip düzenlemişti. Herkes kendi kapısının önünü temizlerse tüm kenti de temizlemiş olur. Olur, mu hiç o pislik diğer komşusunun pisliğinin bittiği yere kadar süpürülür. Onu oradan kim uzaklaştıracak. Bir rüzgar veya başka bir doğal/yapay etmen onu tekrar senin kapına koymaz mı. Ama herkes bu kampanyaya katıldı. Herkes kendi evinin önünü temizler gibi. Herkes kendi bacağından asılmayı da öğrendi. Kendi ipini de kesti aynı iştahla. Kendi okulunu kendi yapmaya başladı. Her şeyi kendi yapmaya devletten bir şey beklememenin gerekli olduğunu öğrendi. Hemencecik kuyruklar bitti. Meğersem memleket bir cennetmiş. Bunları başka birisinin etkisiyle yapmadık yine kendi yöntemimizle başardık. Görülüyor ki darbenin etkisi altında kalmanın o travmanın olası etkileri ile milyonlarca insan bu travmanın etkilerini absorbe etmeyi becerebildik. Sanıldığı gibi “eylülist” darbeciler bunu topluma zorla empoze etmedi. Gerçektende çok büyük bir laf etmiyorum bunu söylerken.

Darbe sonrası toplum hızla devrimci ve ülkücü parti, örgüt, dernek ve militanlardan desteğini çekti. Zaten bu her iki ve üç karşıt grup kendisini diğerine karşıtlık olarak tanımlamışlardı. Bir tür konsensüs vardı aralarında. Toplum toplumu değiştirmek isteyenlerden çok daha önce o içgüdüsel olan güce tapmanın erdemiyle davranmıştık. Tarafımızı güçlü olandan yana belirlemiştik her zaman olduğu gibi. Daha sonra sağ’dan ve sol’dan militanlar ve örgütler de bu sese kulak verdi. Elinde Scrikss kalemle ekranlardan herkesin gözüne soka soka konuşan o tonton adam dört eğilimi birleştirdiğini her Allahın günü bize boşuna anlatıyordu. Bunu bir yerlerinden uydurmuyordu ya. O günlerde sıkı bir Cumhuriyet ve Cumhuriyet Kitap eki okuru olarak şunu görüyordum. Aydın takımı arasında bir Mevlana, bir Yunus efsanesi baş gösterdi. Yunustaki “Yaratılanı severim yaratandan ötürü”nün yaratılan yani insan ve tüm canlı ve cansızlarında içine alacak şekildeki bir hümanizma ortalıkta boy göstermeye başladı. Yunus halktandı halkın diliyle söylüyordu. Mevlana ise “gel ne olursan ol yine gel” diyerek adeta ANAP ve ideolojisini “eylülist” ideolojiyi dile getiriyordu. Yaşasın sonunda tutulacak dal bulunmuştu. Bir arkadaşın tabiriyle bu işkencecisini sevme, bu onu affetme tavrı yok edilmeden, bu psikolojiden sıyrılmadan 12 Eylül darbesini yapanlar ve taifesini yargılamak, yargılanmalarını talep etmek havada kalmaya mahkûmdur. Zaten sen çoktan affetmişsin ki. Daha ne istiyorsun. Belanı mı? Mahkemelere ne hacet? Düşünün bir defa diyor ki, “darbeciler yargılansın” kim yargılayacak bu darbeyi yapanların anayasası ve içtihatları hala yürürlükteyken bunlar bu hâkimler mi? Bu yargı sistemi mi? Elbette ki yargılanırlar ancak bu günkü anayasa ve içtihatların ortadan kaldırıldığı, yeni bir dünyanın kurulduğu, yeni bir Türkiye’de.

Tekrar değinmem gerekirse. O günlerin atmosferi özetle şöyle yazılabilir.

İnsanın zincirlerinden kurtulması kolay bir şey olmasa gerek. Aslında bunun bilgisi ve bilincinde olmakla ilk adımı atmış oluyor kişi. İnsanın kendisini başka bir insan kardeşinden şu veya bu biçimde yani dini, etnik, ideolojik kimlik olarak ayrıştırması ayrı düşürmesi ve dolayısıyla ayrı düşmesiyle birlikte bu dibe doğru düşüş hızla artmaktadır. Ki yerçekimi insanı ve tüm canlı ve cansızları kendine doğru çekmektedir. Bunu tersine çevirme iradesi sırf irade olarak dahi erdemli bir eylem olmaktadır. Yani sorun irrasyonel olmaktan kurtulmakta.

Yani dostlarım bakıyorum da bazılarımız hızla ırkçı, fanatik milliyetçi olma yolunda ilerliyor ve karşıtlarımızdan bir farkımız kalmıyor. Bir kişiliği, idolü sevebiliriz. Belki de anlamadan kulaktan dolgu ile de olsa sevebiliriz. Ama sorun o kişi ve idollerle ilgili yaşanmış gerçeği gerçekliği anlayarak bilerek sevebilmek ve seve bilmemek. Doğruları ve yanlışlarıyla sevebilmekte ve seve bilemekte. Tabulaştırarak değil. Buradaki ana espri yahut kural ‘her şey insan için ve insana doğru’ olmalı. Hatırlıyorum da 12 Eylül'ün o bunaltıcı atmosferi içerisinde bazı yenilmiş aydınların gözünde bir Mevlana, bir Yunus efsanesi baş gösterdi. Yani adam diyor ki ‘ben yaratılanı severim yaratandan ötürü’ bu adam en büyük hümanist onların gözünde yani bu sözleri söyleyen kişi ‘yunus emre’ burada bir sakatlık var adam sırf yaratandan ötürü yaratılanı seviyor. Yaradan inancı olmasa yaratılanı da sevmeyecek. Bunun neresi hümanizm yani insancıllık. Biz insanı severiz insan olduğu için vicdanımız olduğu için. Diğer adam yani Mevlana ise ‘ne olursan ol yine gel’ diyor. Burada da bir eksiklik var ama yunusun ki kadar değil. Hümanistiz dedikte bundan şunlar anlaşılmasın. Birincisi hiç seçkinci olmayacak mıyız? Elbette ki seçkinci olacağız ve tabiî ki her insanı da seveceğiz değil. Yasal ve yasadışı olan her türlü insan ve hayvan katilini, uğursuzu, pezevengi, tefeciyi, ırkçı ve kafatasçıyı, hak hukuk tanımaz her türlü sömürücüyü sevmeyeceğiz.

Yıllar önce böyle yazmışım. Ya yıllar sonra…

Evet, yıllar sonra dedim yukarıda. Yıllar sonra o günleri o ilk günü birebir yaşamış olan bir yoldaştan o gün tüm devrimci taifenin bir birine devrimci dayanışma içinde yardım ve işbirliği içinde darbeye karşı direneceğine, darbecilere karşı savaşacağına. Ayrı ayrı mevzilerde mücadeleyi yeğlediği ve bunun o gün öncesinden başlayan kökenlerinin o anda da süregittiğini ve bugüne de aktarılan bir araz olduğunu anlatmıştı uzun uzun. Uzun uzun konuşurduk bu deneyimleri. Düşünün ki ülke çapında ne A örgütü B örgütüne ne de B örgütü A örgütüne yardım etmiş, dayanışma göstermiş. Sonra da diyoruz ki sosyalist sol neden bir araya gelemiyor, ortak iş yapamıyor, ortak bir blok, parti yaratamıyor. Neden marjinaliz falan fişman.

Düşünün bir. 12 Eylül’den aylar önce yine Ankara’da Piyangotepe’de halk kahvehanenin taranması olayı sonrası Vali’yi tutsak alıyor. Katiller yakalanıncaya kadar teslim etmeyeceğiz diyor. Yani halk devrimcileri aşmış. Devrimciler ise hemen ilgili üst birimleri falan arıyorlar, temas kuruyorlar, Parti üst birimi diyor ki o vali “atıyorum” CHP’li ve bizim de CHP ile ittifak ilişkilerimiz var. Devrimcilerin önerisiyle halk Vali’yi istemeyerek de olsa serbest bırakıyor. Sen böyle yaparsan halk da seni terk eder. Darbe de yersin. Oturup zırıl zırıl ağlarsın. Şöyle oldu böyle oldu diye. Hani halkın adaleti. Hani “Seni halk adına… mahkum ediyorum” kitabını okumalar. Hayata geçiremediğin hiçbir şeyin karşılığını da bekleyemezsin. Yine çok büyük laflar ettim değil mi?

Sonuçta 12 Eylül’de bir balyoz gibi devrimcilerin, fasitlerin ve halkın tepesine binmiş olan darbeciler. İlk güdümlü mü serbest mi olduğu tartışılır ilk anayasa oylamasında halkın %99’lara yakınından onay aldıkları o 1982 Anayasasını (ister faşist ister anti-demokratik ne derseniz deyin) kabul ettirmişlerdir. Belinski ile devam edeyim “Halkın gelenekleri göreneklere dayanır. Bir yüzyıl önce şiddetle karşı çıktığı bir gelişmeyi. Bir yüzyıl sonra şiddetle savunur” diyor.

Uzun sohbetlerimizde üzerinde çok kafa yorduk. Örneğin darbeden önce darbeye maruz kalan yapılarda ciddi bölünmeler baş göstermiş. Hemen hemen her büyük yapı ikiye bölünmüş. 12 Eylül’ü ilk haber veren olay ise Yeni Türkü’nün iyi bir yorumu olan Maskeli Balo şarkısında olduğu gibi Fatsa’da gerçekleşen operasyon ile oluyor. Fatsa’da yapılan operasyon ile devrimci hareketin ne tür dayanışma ve tepki göstereceğini, yani ülkedeki devrimci fenomeni çözen, bu olguyu iyi okuyan taraf hazırlıklarını hızla tamamlıyor. Ve tabiî ki uluslararası arenada İran’da gerçekleşen önce komünistlerin ve sonra komünistlerin bastırıldığı o meşhur “beyaz devrim” ile birlikte önemli bir ABD müttefikinin kaybedilmesi. Dünyada esen “Demir Leydi” Margaret Thatcher ve “Artist” Ronald Reagan Reagan’ın temsil ettiği Liberal kapitalist açılım. Türkiye’nin bu boşluğu doldurması için bir düzene sokulması gerekiyordu ve düzene de sokuldu. Hep anlatılır bir akşam Kenan Evren’in evinde eşinin de hizmet ettiği dış bir istihbarat örgütünün telkinleriyle darbe’ye karar veriliyor. Elbette ki bu kadar basit değil ve elbette ki bu kadarda karikatürize edilemeyecek bir an. O karar anı.

Ne diyelim Kenan paşa resim yapmaya devam etsin. Ta ki o güne kadar. Yani yargılanana kadar. Ama önce ben dâhil biz hepimiz kendimizi yargılayıp, kendi özeleştirimizi verelim. Burjuva devleti “kurtarmak” için değil, burjuva “devleti” yıkmak için örgütlenelim. Son olarak. 12 Eylül ve sonrasının o karanlık yıllarında gençlik ilk gıdasını Limon ve o kapanınca Leman adlı mizah dergilerinden aldı uzunca bir süre. Hala da etkisi azalsa da öyle değil mi. Baskılar mizahı doğuruyor, onu besliyor. Mizah ise ülkemizde özgürlüğe çıkış yolunu bilerek ya da bilmeyerek çiziyor. Mizahça kalmak temennim olsun.

Mizah dedim de. Toplum olarak hoca Nasrettin fıkralarını severiz. Çoğunlukla gülüp geçeriz. Örneğin hocanın bindiği dalı kesmesi, bile bile olmasa da bunun hatırlatılmasına rağmen kesmesi ve düşmesi bunu hayra yorması ve el hak sonunda iyi bir kötek yemesi. Ve o nekahat anında komşularına “siz siz olun da katırcının katırlarını ürkütmeyin” diye nasihatte bulunması tıpkısı olmasa da bu yaşananları anlatmıyor mu? Ya da “ye kürküm ye”, “parayı veren düdüğü çalar”, “dostlar alışverişte görsün” vesaire.

Sabrın için teşekkürler sana. Bir de şu aşağıdakiler var. Okumak istersen… Orada bir terk ediş, terk ediliş var. Kimin kimi terk ettiği belli değil aslında. Oku bakalım. Melek “Oku” diyor Ama Peygamber ısrarla “ben okuma bilmem” diyor. Melek ısrarlı. Israrla tekrar “Oku” diyor. Peygamber de inatçı ama hala “ben okuma bilmem” diyor. Melek son bir kez daha “Oku, yaradan rabbin adıyla oku” diyor. Ve Peygamber bu işten kurtuluş olmadığını hissederek okumaya başlıyor. İlk sözü insanın bir kan pıhtısından yaratıldığı. Tıpkı bunun gibi hepimiz aslında bir yere aidiz. Aşağıdaki anlatıdaki gibi.

Terk ed(il)iş

Annemin elleriyle yaptığı gecekondumuz yıllar boyunca annemin, babamın, benim ve iki kardeşimin en güzel anılarının geçtiği adeta bir mabet olmuştu. Yıllar içinde bu gecekondu da bizimle birlikte yaşlanmıştı. Hepimiz teker teker terk etmiştik oysa bu evi. Ama ben, eşim ve küçük kızım yılar sonra tekrar bu eve yerleşmiş ve bizim yerleşmemizle birlikte gecekondumuzda içine düştüğü o terkedilmişlik duygusundan sıyrılmış, tekrar hayata bağlanmıştı. Çünkü bugün biliyorum ki gecekondumuzda bizimle birlikte yaşıyordu, bizimle birlikte ve anılarımızda. Bugün işte yine terk ediliyordu. Terk ediyordum bu kez ve bu son kezdi. Başka bir şehirde iş bulmamış olmasam ne diye terk edecektim ki kendisini. Bu her köşe bucağını bildiğim. Özenle koruduğum evimi, evimizi. Bu ev ve mahalleyi… Nihayet nakliye kamyonuna eşyalarımız yerleştirilmiş ve kamyon yola koyulmuştu. Son bir defa daha gecekondumuzla vedalaşmak için ardıma baktığımda benim gibi gecekondumuzun için için ağladığını hissettim. Oysa bu gecekondu da ve bu mahallede ne de çok şeyler yaşamıştım.

Hatırlıyorum da o haziran gününde gök gürlüyor bir yaz yağmuru için doğa hazırlanıyordu. Ben en sevdiğim arkadaşım ve kardeşimle birlikte bir kamyon kasasının altına sığınmıştık yağmurdan kaçmak için. Yıldırımı duymuştuk ders kitaplarımızdan ve küçük bir çakım vardı bir seferinde anne annemleri ziyaretten anne annemin bana hediye ettiği kemik saplı bir çakı. Ya yıldırım düşerse diye çekine çekine pantolonumun cebine sokup arkadaşıma gösteriyordum. Çalı çırpı yontuyorduk ortanca kardeşimle. Çakıyı nöbetleşe kullanıyorduk. Ortanca kardeşimi o kadar çok seviyordum ki. Annem yeni bir kardeş daha dünyaya getirecekmiş o gün bilmiyorduk tabiî ki. Küçük kardeşimiz işte o yaz yağmuruyla birlikte geldi.

Yağmurun ilk damlaları yere değdiğinde ortalığı mis gibi toprak kokusu sarardı, insanı deli eden bir koku. Hala benim için o günkü bu toprak kokusu en güzel kokudur. Biz çocuklar yağmur sonrasını o kadar çok severdik ki. Hemen sokağa çıkar. Bir ağaç dalını ama en ince ve sağlam olanını seçer. Yerdeki çamurdan bir topak yapar ve çubuğun ucuna takarak en uzağa fırlatmaya çalışırdık. En çok da ortanca kardeşim severdi. Bu masum oyun anında mahalleler arası bir çamur savaşlarına dönüşürdü. Duvarlar, camlar, kıyafetler benek benek çamura bulanırdı. Hâlbuki gecekondumuzun duvarını ve tüm gecekonduların duvarları daha yeni badana etmiş edilmiş olurdu. Annem kirecin beyaz rengini ve boncuk maviyi severdi. Kim bilir belki de nazar değmemesi için bize ve ailemize. Çamur savaşını her zaman yapmazdık. En sıklıkla pes dediğimiz bir oyun oynardık çamurla. İnşaat ustalarının tabiriyle yirmilik çivi bulurduk bir yerlerden. Bu bir tahtadan veya komşunun çitinden keser marifetiyle söktüğümüz bir çivi olurdu. Bulabildiğimiz düz bir yerde eğri büğrü ve paslı çiviyi keserle yahut taşla düzeltirdik. Ve bu işlem bahçesinin çitinin tahtasından aşırdığımız çivi için komşu tarafından yakalanma ihtimalinin korkusu ve adrenaliyle bir çırpıda gerçekleşirdi. Pes dediğimiz oyun basitçe yağmur sonrası ıslanmış toprağın üzerine çiviyi saplamak ve diğer oyuncunun yolunu kesmek şeklinde ilerlerdi. Onun çizgisine saplamak veya onun alanına geçmekle de pes olunmuş olur ve yenilirdik. Ya da yenerdik. “Tıpkı hayat gibi…”

Bugün o günleri düşündüğümde yukarıdaki son cümle gibi her şey tıpkı hayat gibiydi. Yine yukarıda size cereyanlar kesildiğinde annemin bize masallar anlattığını söylemiştim. İşte o anlarda annemin mum ışığında kardeşlerimle birlikte bana anlattığı masallarda geçerdi “Kafdağı” bir de çocuklarla aramızda oynarken yani ebeyi seçerken – bugün için iğrenç gelebilir ama- bir tuğla parçasının bir yanına tükürüp havaya attığımız taşın “Kaf mı?” yoksa “Tura mı?” sorusu ile karşımıza çıkardı. Sonraları o çocukluk evresinden çıkıp da sosyal hayatın gerçekleri ile yüz yüze geldiğimizde yani artık “uyu çocuğum uyu / yen gözünden uykuyu / masallarda kaldı artık yedi başlı ejderha” şarkısını kalabalıklarla birlikte söyleyip dinlerken kendimi bulmuş ve eyleme geçmiştim bile. Biz çocuklukta bilmeyerek hayatın Kaf ve Tura gibi iki yüzünün iki seçeneğinin olduğunu gördük. Başka tonlar yanıltıcıydı. Evet, indirgemeci olarak suçlanabilirim sen okuyucu tarafından ama böyle. Gerçek gerçektende böyle. Yani evet aslında artık annemin masallarındaki o “Kafdağı” benim için unutulmuş değildi elbette. Ama ben bu sefer o “Kafdağı”nın ardındaki ülkenin veya her neyse, nereyse oranın fethine cüret etmeye yoldaşlarımla birlikte başlamıştım.

Kafdağı’nın ardında ne olduğunu kimse bilmiyordu. Sadece tahminlerde ve iyi niyetlerde bulunuyorduk. Hele bir oraya ulaşalım diyorduk. Oraya ulaşmak için her türlü yöntemi denemiyorduk elbette. Mevcut toplum düzeninin belirlemiş olduğu çerçeveyi zorlamaya, bu mevcut toplum düzenindeki olumlulukları almaya özen gösteriyor. İrrasyonel olan her türlü fikir ve uygulamaları ise hem reddediyor, hem de terk ediyorduk hızla. Hızla hem evrimleşiyor, hem de kendimizde devrimler gerçekleştiriyorduk. “Devrim” evet tılsımlı kelime buydu bizim için. Yani benim için öyleydi demek daha doğru olur. “Ne tanrı, ne devlet, ne okul, ne din, ne ordu, ne aile” diyorduk(m). Tüm otoritelere otoriter kurumlara karşıydık(m). Benim baş tacı kitabım Marks ve Engels’in “Komünist Parti Manifestosu” ile birlikte Althusser’in “İdeoloji ve Devletin İdeolojik Aygıtları” olmuştu. Aile “Burjuva” bir kurumdu. “Burjuva” ve hele hele “Küçük Burjuva” lafı bizim en önemli küfrümüz olmuştu. Oportünist ve Menşevik ile birlikte ve de Liberal ve Konformist ile birlikte elbette. Ama daha dün gibiydi çocukluğumuz ve çocukluğumuzdaki birbirimize ettiğimiz çocukça küfürler. “Ana avrat” sövmeler. Ama ben çok nadir küfür etmişimdir. Kendimi aklamak için demiyorum bu gerçekten de böyle. Ben beklide küfür öğrenme yaşımı çok raşitik bir ortamda yaşadığım, geçirdiğim için bu böyle. Hedefimiz o günlerde Ateş-İnsan olabilmekti. Şarkıdaki gibi “Ateşten bir damla gibi” dünyayı yeniden dökebilmekti.

Evet, Ateş-İnsan olabilmekti tek arzum. Çünkü içinde bulunduğumuz galaksinin tek yaşam kaynağı güneş. Dünyanın diğer gezegenler ile birlikte güneş etrafındaki konumu ve belli bir eksen dâhilindeki dönüşü dünyadaki yaşamı dolayısıyla canlı ve cansız varlıklarla birlikte ekosistemin mevcut dönüşümünü direkt olarak etkilemekte ve belirlemekte.

İnsanın arkitike (ve yıkıcı-yapıcı diyalektikle bakıldığında günümüzdeki moderniteninde) pagan kültürünün oluşturduğu insanın kendinden güçlü, keşfedilemez ve bilinemez doğaya karşı aczinin bir göstergesi olarak ortaya çıkan ve anakronik biçimde okunmak üzere ilkel/modern insan için en güçlü tapınma nesnesi olacak olan güneşe “tanrı” sıfatını yakıştırmasında da güneşin bu kendisinde içkin olan yaşama kaynağında aramak gerekiyor.

Güneşe ulaşmak deyim yerindeyse “güneş-insan” olmak tüm arkaik ve yansıması olarak günümüz modern kültüründe var ola gelmişti. İnsanın en yükseğe doğru adım adım yaratmış olduğu günümüze kadar ayakta kalan eserleri bu “sonsuz” yaşam kaynağına doğru idi. Ki bu sonsuz yaşam kaynağına insandan kat be kat yaklaşan uçan canlılar olarak kuşlara ve dağlara öykünme 1.si somut anlamda 2.si ise soyut anlamda olmak üzere doğaya karşı ve aynı anlama gelmek üzere “güneş-tanrıya” karşı bir var oluş kavga/mücadelesi hiç de küçümsenmeyecek bir insan oluş tavrı ve davranışı olarak bir anlamda genlerimize yer etmiş. Kuşlara özenen insan önceleri mitolojik olarak balmumu kanatlarıyla Ikarus’u göklerde uçurmuş ve onda insanın sınırsız hırs ve ihtirasını nakşetmemiş mi? Ki, Hazerfen ile bu gerçekliğe dönüşmüş ama bir diğer “tanrı-padişah” tarafından kellesi uçurulmuş ama insanın zincirlerinden kurtulmaya adım attığı bir çağda kâh balon, kâh zeplin, kâh uçak, kâh roket ve nihayetinde uzayın derinliklerine SSCB ve ABD’nin uzay araçlarıyla ulaşılabilecek evrenin sınırlarına doğru yelken açmış. Deyim yerindeyse insanın insan olmanın bilincine erdiği çağlardan aktarıla gelen genlerindeki bu güneşe ulaşma, yaşam kaynağıyla bütünleşe bilme ve ona mesajını iletebilme beklide insan olmasının tek gayesinin var oluş bilgisi insanın tüm davranış ve ritüellerini ona doğru ve onun için gerçekleştirmesine adanmıştır/adanmaktadır.

Güneşin fethi diye adlandırabileceğimiz keşifler silsilesinin başlangıcı somutta ateşin icadı ile soyutta ise insanın kendisiyle birlikte doğayı bilme ve dönüştürebilme serüvenine karşılık gelmekte değil mi? Ki bu iki antropolojik sıçramayla birliktedir ki, o bilinemezin korku barikatları insan için yok olma alt edilebilme sürecine girilmiş. İnsanın ateşi yani güneşin bir parçası olarak ateşi kontrolü altına almasıyla birlikte insanın doğa ve diğer canlılarla organik ilişkisi de adeta sona ermiş. Öyle ki insanın mitolojik dünyasında yarattığı Ikarus’un balmumundan kanatları güneşin ışıklarıyla ergiyerek insanın “güneş-tanrı” katına yükselmesi engellenip yok edilemeyecek. Artık bizzat insan yok edici olacaktır. Çünkü insan ateşi elde ederek ve onu istediği gibi kontrol edip kullanabilme yeteneğini geliştirerek “güneş-tanrıya” ihtiyacını da ortadan kaldırmış. “Ateş-insan” olarak “tanrı”yı da kontrolü altına alabilmiştir.

Dolayısıyla ateşin diyelim ki tesadüfen ya da akıl yürütmeler sonucu veya herhangi bir biçimde ama her şeye karşın elde edilmesi, daha doğrusu kontrol altına alınması, taşınabilmesi ile birliktedir ki, antikitenin doğaya bağlı, dolayısıyla ana enerji kaynağı olarak güneşle bağının bir daha geri dönülemeyecek biçimde insanın doğaya hâkim olma-tahrip etme tasarrufuna cüret etme hakkını vermiş.

O halde Ateş-insan olmaya biraz daha çok yaklaşmaya çalışmalıydım. Bugünden bakıldığında büyük harflerle İNSAN’ın modernleşmesiyle birlikte kendisini birey ve topluluk olarak ama önce birey olarak ifade etme yetilerini kazanmakta gecikmediğini görüyorum. Bu minvalde binlerce yıllık duvar resimlerinden günümüzün elektronik iletişime kadar binlerce sözlü, yazılı, çizili, boyalı iletişim formu kullandığını görüyorum. Yani insan koşuları ne olursa olsun kendisini ve topluluğunu ifade etmenin yolarını bulmakta yine büyük harflerle İNSAN olan tarafı ile karşıma çıkıyor. İnsanı insan olarak tanımlamanın en önemli bileşeni olarak bu dolaylı ve doğrudan iletişim formlarıyla doğada insan oluyor, insan olarak adlandırılıyor.

Oradan perspektifin ne mi dediniz. Açıklayayım. Perspektif benim için uzayda bilinçli olarak seçilen bir noktadan mevcut bir nesne, olay ve olguya bakmayı ve bu seçilen noktadan gerek geçmişi gerekse geleceği anda görmeyi anlatıyor. Bu bilinçli seçimledir ki nesne belli bir anlam kazanıyor. Seçilen nokta sabit kaldığı sürece bakılan nesnenin yer ve şekil değiştirmesi önemini yitirerek seçilen noktadan bakış ve anlamlandırma çabası için zenginliğini ifade etmeli. Seçilen noktayı değiştirmek yeni ve başka özgün biçimlere tabi oluyor. Sorulması gereken soru şu; Neden bakış açısı için bir nokta seçelim ki. Seçim noktası olmadan hayat öylesine kaotik bir yapı sergilemeye başlar ki. Hedef saptaması yapamayız. Ama diyeceksiniz ki bugün dünyada ne hedefi, neden bir hedef seçilmeli ki. Bu itirazın haklı yanları olabilir ancak ne var ki insanı diğer canlılardan ve insan olarak içini dolduracağımız varlığı diğer insanlardan ve insan gruplarından ayıracak olan da budur. Yani insan olmaya adım atmanın da bir adıdır aslında perspektif anlayışım. Perspektifimi hep bu ince çizgide deyim yerindeyse bıçak sırtında kurdum ve odaklandırdım. Odaklamak da zorundaydım aslında.

Eğer bir düşünce atlası hazırlayacak olsaydım perspektif için yukarıda yazılanları diyebilirdim. Bir de şunun altını çizmem gerekiyor. Çünkü seçilen nokta yeterli kalmıyor. Biliniyor ki “bir şey hem kendisidir hem de kendisinden başka bir şey.” Yani sorun daha doğrusu sorunum gerçeğin arkasındaki sır perdesinin de arkasındaki ne. İşte bu oldukça zor bir uğraşı ama deyimde de denildiği gibi imkânsızı iste zoru elde etmek kolaydır. Öyle değil mi. Geçenlerde bir arkadaş perspektif yerine Panaroma’yı tercih ettiğini söyledi. Ama benim düşüncem perspektiften farklı olarak Panaroma’nın bakılan bir noktadan kendi eksenimiz etrafında gözlerimizin algılayabildiği noktalara kadar dönel hareketle bakışı anlatıyor. Bu bakış tüm evreni bir film şeridi şeklinde adeta slâyt halinde ama algılamaya zorluyor. Bu biçimde okumayı tarif ediyor. Bu ise bize sadece anlık mesajlar verir. Ki bu yöntem bize anlık mesajlar verse de anı sorgulamamızı ortadan kaldırmadığı için net bir mesajın akılda kalmasını engelliyor. Dolayısıyla bizim bakışımız perspektif yerine Panaromik bakmaya meyletmemeli. Perspektifle birlikte Panaroma’yla taçlandırılmalı. Özeti şu ki tek tek belli bir perspektifte fotoğrafı çekilen ve anlamlandırılan fotoğraflardan oluşan bir kurgu ile taçlandırılan Panaroma bize daha da anlamlı bir bakış açısı verecektir. Sanıldığı gibi başkası değil.

***

Yürümeye devam ettim. Yürüdükçe ufkumda yeni yeni pencereler, perspektifler ve düşünceler açılıyordu…

Yani O Ben

2009-03-20T01:07:00.001-07:00

----

Bu Öykü Emeğin Sanatı isimli e-dergi'de 01/03/2009, Sayı: 51 de yayımlanmıştır.

Web adresi http://emeginsanati2.blogcu.com/muhammet-demir-yani-o-ben_36984791.html

----

Bugün pazar. Benim için yine yeni bir otobüs yolculuğu. Yıllar öncesinden içimde kalan umut ve hayal kırıklıklarımın şehrine şimdilerde bambaşka arzu ve emellerle yapılan yolculuklar. Adeta tersine dönüşüm. Kolonya, kek, meyve aromalı gazoz ve otobüsün penceresinden sarı, yeşil bir dünyaya bakar kör dalgın bir çift ela göz. Yani o ben. Saçları insanlığın kurtuluşu davasına adanmış bir hayatın anısına kırlaşmış bir kafa. Yüreğim senle dolu, senin sevginle… Ve yoğun düşünceler, hayaller, arzular, elemler, emeller ve hepsinden baskın bir sana, sen sevgiliye kavuşma özlemi. Anla işte sevgili seni özlüyorum. Seninle geçirdiğimiz saatler boyunca yanımda olsan da, saatlerce sus pus gözlerimizin derinliklerine bakarak karşılıklı olarak bakışsak da. Unutma, anla bir tane… Bu istek, arzu ve hayallerle ne de kısacık gelir şehirlerarası yolculuklarım. Yüreğimde kıpır kıpır heyecanlarla karışık bir şeyler, yok yok birçok şeylerle karışık geçen yolculuklarım, yolculuklarımız. Bir tokalaşma, bir sarılış, uzun uzun el tutuşmalar, hafif okşayışlar ve seni sevebilmek, sevilebilmek… Ve vurdumduymazca kayboluş bu kentin caddelerinde ve sokaklarında, dostça el sıkılan ve mekân paylaşılan bana yabancı sana yıllardır dost olan insanlar, kimi yeni arkadaşlar. Ve inan ki ne de güzeldir içmek senin gözlerinden akan sevgini. İçmek, içmek ve asla sarhoş olmamak, sadece çakır keyif olmak… Ve işte nihayet karşımdasın. İşte karşındayım. Susma anlat. Yâda sus-anlat. Anlatmak istediklerini anlatmak istediğin biçimde anlat. Anlattığın aynı şeyleri bir başka biçimde de olsun tekrar anlat. Asla anlatmak istediklerini anlatmak istemediğin biçimde anlatma. Şunu bil ki sevgili ben seni hep dinlerim. Ki dinledim saatlerce ve hiç sıkılmadan. Seninleyken hiç sıkılabilir mi insan. Ben sen anlatmasan da senin sevgili gözlerinden de okuyabilirim seni, sevgini, sevgili… Örneğin bir an öncesini, sana gelmeden bir an öncesini anlat… Ama dur. Şimdi değil. Bu sana gelmeden önceki anı anlatmadan önce ben sana bir şeyler anlatayım. Bak bisikletimin ortasındaki demirin üstüne bir minder yerleştirdim. Hadi gel yanlamasına otur. Ben bir elimle seni belinden tutarım. Korkma düşürmem seni. Kulağına bir şey söyleyeceğim. "Seni seviyorum." Her zaman olduğu gibi bana bakıp kahverengi gözlerinle tatlı ve ışıltılı gülümsedin. Benim de sana ne zaman baksam gözlerim gülümsüyor. Sana ve resmine. Biliyorum şu anda bisikletin üstünde bu halde tehlikeli ama. Şu anda gözlerinden sevgini içiyorum. Hafiften sarhoş mu oluyorum ne. Bu sözlerimi işitince biliyorum ki dudaklarını büzeceksin. “Hadi gülümse…” Düz bir yoldan sola doğru hafif bir dönemece sapıyoruz. İkimiz de birden az ötedeki ulu ağacın gölgesinde dinlenmeyi o kadar arzuluyoruz ki. Ve ikimiz de aynı anda ağacın altında, oturup dinlenmeyi bir birimize teklif ediyoruz. İkimizin de gözleri o anda ışıltılı ve güzel. Bu sevginin güzelleştirdiği gözlerimizle birbirimize gülümsüyoruz. Bisikletimin selesindeki sepetten kırmızı ve siyah ekoseli kilimi yere seriyoruz. Sepette sadece sevgimiz var. Sevgiyi sepetten özenle çıkartıp örtünün ortasına yerleştiriyoruz. Ben sana sen de bana ortadaki sevgiyi, sevgimizi lokma lokma sunuyoruz. Bugün ikimiz de karşılıklı olarak sevgiye, sevgimize doyuyoruz. Sevgimizle besleniyoruz. "Bak işte şuraya dudağının şurasına birazcık sevgi bulaştırmışım." Dudaklarımla dudağının kanarına bulaşmış olan sevgiyi öpüyorum. Sevgiyle öpüşüyoruz. İşte ben seni ilk kez dudaklarından bugün, bu Pazar günü öpüyorum… “Seni seviyorum… Ya sen…” "Ben de seni seviyorum."

"Hı Hı"

2009-03-20T01:05:00.001-07:00

----

Bu Öykü Mavi Melek e-dergi'de 28/06/2008, Sayı: 27 de yayımlanmıştır.

Web adresi http://mavimelek.com/hi_hi.htm

----

Ani bir sesle uyanıverdim. Hemen elimi alışkanlıkla sol yanıma uzattım. İşte sen oradaydın, yanımdaydın, okşadım sımsıcaktın. Senin gül yüzüne daldım. Çillerini saymaya başladım. Tam on bininci çilini sayarken sıcacık bir uykunun kollarına attım kendimi. Sana sarılmıştım. İçim kıpır kıpırdı. Rüyamda seni görüyordum. "Lütfen bana bir öykü anlat" diyordun. Sana bir öykü anlatmaya başlayacaktım ki telefonun sesiyle uyandım. Kalkıp telefonu açtım. Telefondaki ses senin sesindi. Ama hayır, sen biraz önce yatağımızda, yanımda kollarımın arasında değil miydin? "Lütfen" diyordun; "Lütfen hemencecik buraya gel." "Tamam, bekle geliyorum" diyerek telefonu kapattım. Mutfağa gidip su içtim. Odamıza girdiğimde sen hâlâ yataktaydın, dokundum sımsıcaktın. Yatağa yanına uzandım. Bir süre sonra uyuyakalmışım. Yine aynı rüyayı görüyordum. "Bana bir öykü anlat" diyordun. "Sana bir öykü anlatacağım, ama şimdi değil. Önce bana bir kahve yap, sonra da bir falıma bak, ondan sonra" diyordum. "Peki" diyerek kahve yapmak için mutfağa yöneldin. Senin mutfakta bana kahve yapmanı beklerken ben de balkona yöneldim. Ve sandalyeye oturup gecenin karanlığında şehrin ışıklarını seyre daldım. Bir el beni dürtüyordu. Birden uyandım. "Hadi kalk da şu kahveyi iç" diyordun. O anda kanepede olduğumu fark ettim. Kanepede ne işim var diye düşünüyordum. Çünkü ben şu anda odamızda ve balkonda olmalıydım. "Eline sağlık Aşkım" diyerek kahvemi yudumlamaya başladım. Beni yanağımdan öptün. Kahvemden bir yudum daha aldım. Biraz önce yanağımdan öptüğün tarafa baktığımda sen yoktun. Birden kapının zili çaldı. Kapıyı açtığımda hayretten küçük dilimi yutacaktım. Çünkü kapının önünde duran kişi sendin. Elinde bir sürü öteberi vardı. Annen, baban, kardeşlerin ve en sevdiğin arkadaşın. Öteberileri yere bırakıp boynuma sarıldın. Hep birlikte "S ü r p r i z !" diye bağırdınız. Bu sesle irkilmişim. Benim apartmanın kapısında ne işim var. AA… Üstümde hiçbir şey yok, adeta çırılçıplağım. Hemencecik üst sıradan üçüncü düğmeye, evimizin ziline basıyorum. Saatlerce zile basıyorum. Hiç kimse kapıyı açmıyor. Üşüyorum, utanıyorum, panikliyorum. Çöpçüler de geldi işte. Çöpçüler çöpleri toplarken çöplükte geçmişime ait binlerce ıvır zıvırın da çöplerin arasında olduğunu fark ediyorum. O anda tatlı ve acı anılarıma dalıyorum. Çöpçüler ise sanki ben orada yokmuşum gibi davranıyorlar. Çöplerin arasından bir zamanlar en çok sevdiğim şarkının ıslık sesini almak istiyorum. Ama alamıyorum. Sanki aramızda sonsuz bir boşluk var. Çöp kamyonu hareket ettiğinde yolun karşısından sen çıkıyorsun. Bana doğru gülümseyerek geliyorsun. "Hadi" diyorsun. Beni bir küçük bir çocukmuşum gibi okşuyorsun. Ve işte o anda yatakta olduğumuzu fark ediyorum. Bedenimi sımsıcacık ellerinle incitmeden okşuyorsun. Bedenim gibi adeta içim de ısınıyor. Beni sımsıcacık yorganın altına sokarak yorganı örtüyor ve alnımdan öpüyorsun. "Seni seviyorum" diyorsun. "Ben de seni seviyorum" diyorum. "Hı hı" diyorsun. "Hiç ayrılmayalım" diyorum. Yine "Hı hı" diyorsun.